Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Moederinstinct

Door K de Vree

Een diepe zucht ontsnapte haar. Ze liet zich vallen op de bank. Een glas water binnen handbereik en een reep pure chocolade. Even de dag van zich afschudden voordat ze ging slapen. Het was een regelrechte kutdag geweest op het werk. Haar chef, een vrouw, wist hoofdzaken en bijzaken niet van elkaar te scheiden. Ze was een hulpofficier van niks maar dat hield haar niet tegen om als een dictator de dienst uit te maken. Hardlopen na zo’n dag had haar voorkeur maar het was koud en laat. Dan maar even Netflixen. Manlief lag al in bed en Jason zat voor school in Engeland. Snel pakte ze haar mobiel om te kijken of hij nog een appje had gestuurd. Net als z’n vader was hij een man van weinig woorden (wat zij en Puk, hun dochter dubbel en dwars goedmaakten) dus veel meer dan ‘top dag’ een duimpje of welterusten hoefde ze niet te verwachten. Nog niks. Glimlachend legde ze haar telefoon op de rand van de bank en zette haar favoriete serie op. Net toen ze zich afvroeg waar haar dochter uithing, hoorde ze de zachte klik van het sluiten van de voordeur. Het geluid zorgde voor een raar gevoel in haar buik.
De snik die daarop volgde ging door merg en been. In de gang stond haar dochter. Eén blik op haar was voldoende om te beseffen dat er iets goed mis was. Zonder nadenken omhelsde ze haar en fluisterde dat het goed kwam. Om vervolgens haar mobiele telefoon af te pakken. Routinematig opende ze het apparaat, verwijderde de sim en brak deze doormidden. Een vinger voor haar mond was voldoende haar dochter te laten zwijgen. Ze duwde haar in de richting van de woonkamer nog steeds met haar vinger voor haar mond. Liep toen terug naar de gang, opende de voordeur en keek of iemand hen in de gaten hield. Gerustgesteld door wat ze zag, sloot ze de deur weer en voegde zich bij haar dochter. Een knikje in de richting van de bijkeuken was alles wat ze deed. Puk liep gehoorzaam voor haar uit. Gewapend met een vuilniszak liet ze haar haar kleding uittrekken en in de zak stoppen. Een rilling liep over haar rug toen ze haar dochter haar favoriete shirt doordrenkt met bloed in de zak zag gooien.

Ze sloeg een deken om haar schouders en gaf haar een duwtje in de richting van de trap. Haar dochter knikte en liep met gebogen hoofd de trap op, naar de badkamer. Terwijl ze haar nakeek viel haar de gelijkenis met zichzelf op. Een jongere versie uiteraard. Vooral sinds haar dochter haar haren vorige week in dezelfde kleur had laten verven…

De vuilniszak met kleding verborg ze in de kruipruimte. Later zou ze deze vernietigen. Terwijl ze het kruipluik weer zorgvuldig afsloot, schoten de gedachten door haar hoofd. Moest ze Robbie wekken? Nee. Hoe minder hij wist hoe beter. Ze hadden ook Jason nog. Ze moest naast haar dochter haar gezin nu beschermen. In haar hoofd vinkte ze een lijstje af zoals ze al zo vaak had gedaan in haar functie als rechercheur op een plaats delict. Dat het nu haar eigen dochter betrof en dat ze in plaats van een misdaad op te lossen er een probeerde te verhullen, maakte het een stuk gecompliceerder. Integriteit binnen de politie, een hot item in de media. Tegelijkertijd de ruggengraat en het hart van een beetje diender. Wat maakte dit van haar? Het enige wat ze op dit moment zeker wist, was dat haar kleine meisje haar nodig had. Nu meer dan ooit.

Gestommel op de trap. Haar dochter was klaar met douchen. Ze liet haar plaatsnemen op de bank met de mededeling dat ze zelf ook ging douchen. Terwijl ze onder de hete straal stapte, waste ze zich grondig. Tegelijkertijd schrobde ze de douchebak, de muren en de glazen deuren. Koortsachtig dacht ze na over wat haar volgende stap zou zijn. Toen ze klaar was, hees ze zich in een trainingsbroek en een oud shirt. De kleding die ze zojuist had gedragen, moest ook vernietigd worden. Toen ze halverwege de trap was, werd de deur van de woonkamer geopend. Met een felle zaklamp werd in haar gezicht geschenen waardoor ze niet kon zien wie er tegenover haar stond. “Laat uw handen zien brigadier Fransen.” Verbijsterd keek ze in de richting van de zaklamp, haar ogen samengeknepen. “Laat-uw-handen-zien.” Terwijl ze deed wat er gevraagd werd, werd ze ruw bij haar arm beetgepakt en van de laatste treden van de trap af naar beneden getrokken. In de woonkamer stond ze oog in oog met twee politieagenten. Collega’s uit haar eigen team. Automatisch ging haar blik naar de voordeur. Daar stonden er nog twee. Hun gezichten stonden strak, ze maakten geen oogcontact met haar. “Je bent aangehouden voor de moord op Robbie Fransen. Je bent niet tot antwoorden verplicht en je hebt recht op een advocaat.” “Robbie?” haar stem was slechts een fluistering. Haar ogen zochten die van haar dochter. Puk zat op de bank en keek haar met een lege blik aan. Zag ze een glimlach om haar mond? Vervolgens richtte Puk zich tot de mannelijke agent naast haar. Ze begon te snikken. “En mijn broertje?”

Tess voelde de grond onder haar voeten wegzakken…

Toen ze uit haar huis werd weggevoerd, keek ze nog één keer achterom. Haar dochter keek haar met een gemene grijns na.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch