Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

O tempo não para

Door Tyche Zinnia Tjebbes

Een man met een grote zwarte zonnebril en een witte doek op zijn hoofd wordt de zee ingedragen. Hij is mager, knap, gebruind, ziek. Hij lacht, hij leeft – nog even, hij kan niet meer lopen, maar hij is hier, in het water. Cazuza. De Braziliaanse zanger die in 1990 overleed aan aids. Ik zag jaren geleden een film over zijn leven en ik weet alleen nog deze laatste scene. Geen wensambulance, geen rolstoel of brancard, maar gedragen door vrienden, nog één keer de zee in. De schoonheid van de schaarste.
Afgelopen donderdagavond. Ik ren naar de zee met mijn vierjarige zoon, precies zoals hij nu is, zoals hij nooit meer gaat zijn. Met jonge kinderen glibbert de tijd uit je handen, is alles voorbij zodra je het registreert, voltrekken wonderen zich in rauwe alledaagsheid, gekaderd door afmatting en sleur. Binnen dat kader volgt het zich in rap tempo op, de totstandkoming van een mens, het ontdekken van de wereld, precies in het midden van magie en gedoe vindt alles plaats. Als je naar zee gaat dan is daar nooit alleen de zee. Dan is er een bolderkar met troep die je door het zand moet trekken, er wordt om eten geschreeuwd en gehuild om zand in de ogen.
Niet nu. We zijn ontsnapt. We draaiden dag en nacht om, ontwaakten toen de zon begon te zakken en rennen nu over het oneindige strand, het breedste van Europa, op het kleine monnikeneiland boven Friesland.
Het lage licht, de roze suikerspinwolken. “Het lijkt wel een theater,” zegt mijn zoon. Het oertheater, denk ik. We komen bij de branding, ingesloten tussen zand en zee. Het laatste restje zon vlamt op het water. We trekken onze kleren uit en lopen de zee in.
We hebben geen honger, er is geen kou, we hebben geen handdoeken, we hebben geen felgekleurde zwembandjes, we kunnen niet verdrinken, het zand blijft onder onze voeten bestaan. Er zijn geen gezinnen meer op het strand dus zijn wij geen gezin, alleen maar twee blote mensen, toevallig is de één uit de ander geboren maar wat doet het ertoe? Nu zijn we beiden hier.
O tempo não para. De tijd stopt niet. De titel van Cazuza’s grootste hit en van de film. En dus komt straks het moment dat we de zee uitstappen, en morgen het moment dat we wegvaren met de boot, dat we onze bolderkar met troep de boot aftrekken. De tijd stopt niet, maar wat maakt het uit, de zee stopt ook niet.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch