Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Op een mooie herfstdag

Door Marceline de Waard

Een strakke blauwe lucht, een vleugje fris in de lucht en de geur van het najaar. Ik heb zin in de herfst die komt of er eigenlijk al is. Ik stap in de auto en ga op weg naar Hoorn voor een event voor schrijvers en lezers. Ik bedenk wat een heerlijke week het was, zeker ook wat schrijven betreft. Publicaties in twee bundels. Maar nog geweldiger is mijn eigen bundel. De verhalen die ik hier iedere zondag plaats, gaan als alles goed gaat volgend jaar uitgegeven worden. Een verhalenbundel met mijn naam op de kaft. Hoe gaaf is dat? En dan is er ook nog een plaatsing op de longlist ‘Grijze klever’ van een schrijfwedstrijd. De reden waarom ik mij inschreef voor het event waar ik nu naartoe ga.

Voorbij Amsterdam zie ik plaatsnamen als Zaandam, Wormer, Neck en Purmerend. De Zaanstreek, de geboortegrond van mijn moeder. Een warme mengeling van weemoed en thuiskomen bevangt mij. En dat is bijzonder, want ik heb er nooit gewoond. Maar de vrouwelijke kant van mij DNA komt hier vandaan, misschien is dat het.

Ik rijd voorbij een benzinestation: ‘Middelsloot’.Mijn gedachten gaan naar mijn oma. De oudste dochter van een herenboer uit de Middel. Als kind ben ik er wel eens geweest. Bij tante Antje. Hoe de familiebanden precies staken, weet ik niet meer. Wel herinner ik mij een lange polderweg, landerijen en de boomgaard met appels en peren van tante Antje. Een snelweg liep er toen niet doorheen. Dat brengt mij bij mijn oma die tot dik in de tachtig de zestien kilometer van Wormerveer naar de Middel fietste om thee te drinken bij haar zusje Jeanette. Tot die keer dat ze vond dat de weg wel heel steil omhoog ging en dat de auto’s naast het fietspad erg hard reden. Ze werd door de politie van de nieuw aangelegde snelweg gehaald.

Ik nader de afslag Hoorn en even later parkeer ik onder het theater.
Het programma is onderhoudend. Ik leer de regels van de Haiku en oefen ermee. De Noord-Hollandse tongval om mij heen doet denken aan het Zaans en is hartverwarmend. Vertrouwd, ook al hoor ik het nog zelden. Onvermijdelijk nadert het moment van de uitslag van de wedstrijd ‘Grijze klever’. Eerlijk gezegd verwacht ik er niet veel van, maar als een voor een de namen in willekeurige volgorde afgeroepen worden en het podium gevuld wordt met schrijvers die een plekje in de bundel krijgen, neemt de spanning toch wat toe. Dan komen ze aan bij de top tien en het beetje hoop ebt weg. Nummer tien wordt naar voren groepen, nummer negen en dan acht: Marceline de Waard. Opgetogen voeg ik mij bij mijn medeschrijvers op het podium en doe mijn best leuk op de groepsfoto te komen.
In de pauze geniet ik van het gesprek met een medeschrijver. Ik kende hem niet. Hij mij wel, van mijn verhalen. Mijn verhaal ‘Een nieuw leven’ in de bundel ‘Geen droom te ver’ is hem bijgebleven. Hij stond ook in die bundel en ik ben blij dat hij ook deze keer weer met mij in de bundel ‘Grijze klever’ staat.
De rest van de middag gaat een beetje aan mij voorbij. Ik app wat met familie en schrijfvrienden en ben blij voor de tien schrijvers die hun boek aan het eind van de middag lanceerden. Zou ik dat ook moeten doen voor mijn verhalenbundel? Mijn maag knijpt even samen. Eerst maar eens afwachten, tot de bundel er echt is.

Aan het eind van de middag rijd ik de parkeergarage uit. De zon ketst op het IJsselmeer en edelstenen lichten op. De weg slingert langs de dijk richting snelweg. Morgen zondag. Oh jee, welk verhaal op Facebook te plaatsen? Ik kan mij trouwe lezers moeilijk in de steek laten. ‘De hoedendoos’ staat in de ‘Grijze klever’. Dat betekent dat ik hem het komende half jaar nergens anders mag plaatsen. Ik beken dat ik ervan uitging dat deze week wel genoeg succes kende en dat ‘De hoedendoos’ het verhaal voor deze zondag zou zijn. De zon zakt. Het namiddaglicht en de herfst die over het land valt, de titel van een boek van Couperus drijft boven: ‘Van oude menschen, de dingen die voorbij gaan.’ Ik vind het nog steeds een prachtige titel en voor mij past hij perfect bij deze dag. Mijn herinneringen, de vallende herfst en de strekking van mijn verhaal in de bundel ‘Grijze klever’:

En dan ben alleen ik er nog. Frances vouwt haar handen samen in haar schoot en laat zich meevoeren op de klanken van het Ave Maria van Bach. Adeline, Frances haar drie jaar oudere zus, overleed afgelopen zondag. 94 jaar oud.
‘Lieve oma …’ Een man in een antracietgrijs pak neemt het woord voor in de aula van het crematorium. Zijn schouders zijn kromgebogen en zijn kin wijst naar voren. Hij doet Frances denken aan haar vader. De rimpels in haar voorhoofd worden dieper. Adeline is zijn oma en dan is hun vader dus de overgrootvader van de man die nu zijn herinneringen aan Adeline deelt. Grappig hoe bepaalde karakteristieken van generatie op generatie overgaan en hoe ze sommige leden van de familie overslaan. Ze sluit haar ogen.

2 reacties

Marceline de Waard

Auteur zaterdag, 09:28

Dank je wel, Hanneke. Wat een fijne reactie van jou.

Hanneke Tinor-Centi

vrijdag, 18:09

Wat een heerlijk verhaal.

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch