Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Overgave

Door Yvonne Schoolderman

Het geluid van metaal op metaal klinkt onverwachts hard in deze ruimte. Het felle licht doet pijn aan mijn ogen. En die geur. Hoe kon ik die vergeten? Gelukkig zie ik nergens sporen van bloed of ander lichaamsvocht. Ik probeer op mijn ademhaling te letten, maar na vijf keer rustig in- en uitademen ben ik dat alweer vergeten.
VERTROUWEN.

De hoeveelste keer zal het zijn dat een chirurg het mes hanteert om toegang te krijgen tot het binnenste van mijn lichaam? Ik heb geen idee, gaandeweg ben ik de tel kwijtgeraakt. Het is ook niet belangrijk. Je zou wel denken dat het inmiddels allemaal heel gewoon voor mij moet zijn, een soort routine. Dat is het niet, dat wordt het ook niet. Het is elke keer weer anders. De mensen, de ruimte, het tijdstip, de geluiden, de geur en de uitkomst. Net alsof het de eerste of tweede keer is, dat ik word geopereerd. Ik ben niet bang. Of toch wel? Ja, ik ben wel bang, ergens diep van binnen.
Iemand buigt zich over mij heen en zegt: ‘Niet schrikken, ik plak even wat plakkers onder en op uw borst.’
IK SCHRIK.

Mijn operatiehemd, dat toch al weinig bedekte, wordt een stuk opengetrokken. Een hand glijdt onder het hemd naar mijn borst en op een stuk of 4 plaatsen worden de plakkers geplakt. Direct klinkt er een piep, oplopend naar de frequentie en het ritme van mijn hartslag. 40-60-80-112.
RUSTIG BLIJVEN ER GEBEURT NIETS.

Er komt opnieuw iemand naar mij toe. Het lijkt wel een soort speeddaten. Ik zie vandaag meer mensen dan soms in een hele week: ‘Ik ben de narcotiseur en zal samen met mijn assistent op u letten als u slaapt.’ Ik kijk haar aan. Ik probeer mij te herinneren of ik deze vrouw, waarvan het haar verstopt zit onder een roze mutsje en een wit mondkapje de helft van haar gezicht bedekt, herken van het voorbereidende gesprek. Nee, dit is niet de arts die het voorgesprek deed. Zou zij wel alle informatie hebben gelezen die ik haar collega vertelde over eerdere operaties? Hoe heet deze narcotiseur eigenlijk? ‘U voelt om de paar minuten dat de band om uw linkerarm wordt opgepompt. Daarmee meten we uw bloeddruk.’ Dat herinner ik mij nog van vorige operaties.
HERKENNING.

Ik lig te rillen op de smalle, harde tafel. Waarom heet het eigenlijk een tafel en geen bed? In dit geval voldoen beide namen niet. Het is meer een te smalle plank. Ik richt mijn hoofd iets op, om beter om mij heen te kunnen kijken. Zachtjes doch dwingend word ik teruggeduwd. ‘Blijft u maar rustig liggen.’ Nou, als u wilt dat ik en andere mensen dat doen, dan zou een beetje meer comfort wel handig zijn. Er wordt een armsteun aan de tafel vastgezet. Mijn arm wordt opgetild en erop gelegd. Ik had ‘m er best zelf op kunnen leggen, als iemand dat had gevraagd. Nu laat ik het maar gebeuren en ik zeg niets.
OVERGAVE.

Ik kijk langs de felle lampen en richt mijn blik weer naar het plafond. Ooit lag ik in een operatiekamer waar een poster op het plafond was geplakt. Een poster met iets van een palmboom en een prachtig wit strand. Het enige witte wat ik nu zie is het plafond zelf. Mijn blik verplaatst zich naar de klok schuin tegenover mij. Ik lig hier nu ‘al’ ruim 10 minuten, voor mijn gevoel een eeuwigheid. Mijn rug doet pijn, ik probeer mijn benen op te trekken. ‘Ho ho…kijk uit, straks valt u er nog vanaf.’ Dat zou inderdaad niet heel handig zijn. Ik zie de chaos en paniek al voor mij. ‘Mag ik dan alstublieft een kussen onder mijn knieën?’ Ik zie een enigszins geïrriteerde, vragende blik van de ene groene gedaante naar de andere groene gedaante schieten: ‘Eh ja, dat kan wel. Heeft u het koud? U rilt zo.’ ‘Ja, ik heb het koud. Maar het is niet alleen door de kou, dat ik zo ril.’ Er wordt een kussen onder mijn knieën geduwd en…oh…wat een heerlijkheid. Een warme molton wordt over mij heen gelegd. Ik voel dat mijn lijf zich enigszins ontspant. ‘Dank u, dit is heerlijk.’ Ineens blijkt er iemand achter mij te zitten, want ik voel een hand op mijn schouder. Gelukkig dat ik net ontspande door de overdadige warmte, anders was ik misschien in een reflex omhoog gevlogen. Tweede kans op grote chaos. Ik zie de krantenkoppen al voor mij. Door dit gebaar heb ik wel voor ‘t eerst het gevoel dat iemand zich over mij ontfermt en over mij waakt.
GERUSTSTELLING.

Inmiddels zijn er al een stuk of acht mensen in deze ruimte. Je zou het bijna gezellig noemen. Opnieuw komt er iemand naar mij toe. ‘Goedemorgen, we gaan zo beginnen’ Een fractie van een seconde heb ik moeite om te bedenken wie deze man is. Dan herinner ik mij dat de ogen die ik zie, de ogen van de chirurg zijn. De chirurg die ik slechts één keer eerder ontmoette. ‘Oh…eh…goedemorgen. Ik zie nu pas dat u het bent.’
IN GOEDE HANDEN.

‘We gaan zo beginnen. Heeft u nog vragen?’ Enigszins overrompeld kijk ik hem aan. Vragen? Eigenlijk heb ik wel 1000 vragen! “Heeft u goed geslapen? Bent u goed uitgerust? Wie zijn al die mensen in deze ruimte? Is die man die net naast u stond een arts in opleiding? Gaat u de operatie echt zelf doen? Of zal deze arts in opleiding een deel doen?” Geen van deze vragen stel ik hardop aan de arts, maar in mijn hoofd borrelen steeds meer vragen op: “Waarom ben ik niet sloom, slaperig en rustig van het tabletje dat de verpleegkundige op de afdeling mij liet innemen? Duurt het nog lang voordat u gaat beginnen? Kan ik alsjeblieft nù onder narcose gebracht worden, voordat ik niet meer durf? Waar gaat u het over hebben als ik onder narcose ben? Over wat u vanavond gaat eten, of vertelt u over de komende vakantie? Luistert u naar de muziek die straks op de achtergrond te horen is? Of legt u heel rustig en gedetailleerd aan de arts in opleiding uit, wat u aan het doen bent tijdens de operatie? Gaat u iets ‘grappigs’ zeggen tegen de anderen in de operatiekamer over alle littekens die mijn lichaam (ont)sieren? Of jeetje…u zegt toch niets over mijn cupmaat of…pfff…help. Heeft u het ook zo koud? Weet u echt heel zeker dat u goed uitgerust bent? Denkt u dat ik vanavond al naar huis kan in plaats van morgenochtend?” Shit. Ik wil dit niet. Ik wil naar huis, nu, naar man en kind. Zou dat nog kunnen? Ik…
‘NEE, IK HEB GEEN VRAGEN.’

De monitor alarmeert, mijn hartslag is nu boven de 120. ‘Zullen we maar beginnen?’ vraagt de anesthesist. ‘Graag’, fluister ik zachtjes, ‘laat mij maar slapen.’ Ik wil en moet mij hieraan overgeven en vertrouwen hebben in de mensen om mij heen. Het kan niet anders.
‘Denk aan iets leuks, kies een mooie droom uit.’ Ik kijk naar het plafond. Geen palmbomen, geen strand. Iets leuks. Wat dan? Ik weet niets. Ik raak in paniek. Dan voel ik iets pijnlijks en kouds door mijn arm stromen, gevolgd door een vieze smaak in mijn mond. Ik snik, een traan loopt vanuit mijn ooghoek omlaag en wordt liefdevol weggeveegd. ‘Wat leuks, ik … ik weet niet…kun je…ik…
KNOCK OUT.

Foto: Lighthouse Productions–Dirk Verwoerd
De woorden in hoofdletters zijn Cursief bedoeld (geen hoofdletters), maar een andere opmaak is helaas niet mogelijk .

22 reacties

Yvonne Schoolderman

Auteur zaterdag, 22:18

Dank je wel Heleen, ook voor het nogmaals lezen🍀

Heleen van den Hoven

zaterdag, 12:36

Nu ik het nog een keer lees, valt me op hoe ontzettend goed je het geschreven hebt. Opbouwende spanning, tot er niets anders mogelijk is dan overgave. Mooi!

Yvonne Schoolderman

Auteur vrijdag, 14:30

Hi Peter,
16 operaties is ook veel. Zelf weet ik idd helaas heel goed waar ik het over heb,
dank voor je reactie en je like en sterkte met je gezondheid.
hartelijke groet, Yvonne

Peter

vrijdag, 14:04

Yvonne,

Geliked.
Het verhaal is voor mij heel herkenbaar. 16 operaties voor verschillende onderdelen. Ik merk aan je verhaal dat jij weet waar je het over hebt. Nu duimen dat je met dit verhaal wint.

Groetjes Peter

Yvonne Schoolderman-van Betlehem

zondag, 15:20

Thx Desiree!

Yvonne Schoolderman

Auteur zondag, 12:26

Dank je wel Alberta en Desiree

Desiree Orie

zondag, 11:26

Zoveel herkenning……… Die 1000-den gedachten, en het lijkt wel of je 5 minuten later weer wakker geworden bent. Maar dat is dan al 2 3 uur verder.!

Alberta van der Velden

zondag, 10:18

Wat is dit mooi en realistisch geschreven. Ik had het gevoel dat ik daar zelf op die niet zo comfortabele tafel lag.

Yvonne Schoolderman-van Betlehem

zondag, 22:22

Dank je wel Clarie❤

Clarie Muis

zondag, 22:15

Yvonne, door jouw beschrijving maak je een voor mensen die daadwerkelijk in de zorg dit werk doen een heel menselijk gezicht! Geweldig goed beschreven.

Yvonne Schoolderman

Auteur zondag, 18:18

Dank je wel Rosanne🍀!

Rosanne Buijs

zondag, 18:12

Heel erg mooi geschreven. Ik weet niet hoe zoiets zelf moet zijn en voelen, maar kan me nu beter voorstellen hoe iemand binnen mijn gezin dit zo gevoeld moet hebben. Kippenvel.

Yvonne Schoolderman

Auteur vrijdag, 22:48

Dank je wel Gerda🍀

Gerda Mostertman

vrijdag, 22:47

Mooi kippenvel verhaal meissie.
Chapeau

Yvonne Schoolderman

Auteur vrijdag, 13:24

Dank je Aline❤

Aline

vrijdag, 09:00

Och Yvonne, wat een mooi, verdrietig en eerlijk verhaal. Bijzonder hoe je het onder woorden kunt brengen. Heb bewondering voor de kracht die jij telkens toch weer op kunt brengen. Liefs😘

Yvonne Schoolderman

Auteur dinsdag, 12:13

Dank voor je mooie reactie Eline🍀

Eline

dinsdag, 02:22

Jeetje…bizar, emotioneel, fascinerend, pakkend, aangrijpend, mooi, bijzonder, moeilijk, heftig, er schiet van alles door me heen met het lezen van je verhaal.
Dank voor de mooie opbouw en het verhaal.

Yvonne Schoolderman

Auteur zaterdag, 12:41

Dank je wel Wendy🍀

Wendy

zaterdag, 08:32

Die afhankelijkheid, volledige overgave en maar vertrouwen hebben dat ze het beste net je voor hebben! Een hele aparte gewaarwording, waarbij ik me inderdaad kan voorstellen dat dat nooit went. Zo pakkend geschreven.

Yvonne Schoolderman

Auteur vrijdag, 20:55

Dank je wel Nancy.
Kom ‘daar’ trouwens liever ook nooit meer…

Nancy Bastiaans- Lommen

vrijdag, 20:15

Boh, ik ben erbij, wat neem je me mee daar waar ik nooit meer wil zijn. Hoedje af erg goed!

0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam