Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Pijn

Door Mar Kompier

0
0
1
416
2374
Kompier
19
5
2785
14.0

Normal
0

false
false
false

EN-GB
JA
X-NONE

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:12.0pt;
font-family:Cambria;
mso-ascii-font-family:Cambria;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-hansi-font-family:Cambria;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

Ze
bewoont sinds een paar maanden een veel te klein appartement om een schoonmaakster op los te laten. De
drie uur die haar schoonmaakster slechts eenmaal per 14 dagen dient te besteden aan
poetsen en schrobben zijn meer dan voldoende. Sterker nog, na twee uurtjes is ze
eigenlijk wel klaar. Kon zij zich
vroeger tijdens die- destijds nog wekelijkse-
schoonmaaksessies in alle rust verschansen in de enorme tuin of
terugtrekken op een van de vier verdiepingen van hun immense pand, tegenwoordig
ontvlucht ze haar huis tijdens die poetsbeurten. Eigenlijk grijpt ze alles aan
om maar niet thuis te hoeven zitten. De afgelopen weekenden heeft zij zo
ongeveer iedere festiviteit in de stad bezocht, en hoewel ze dol is op lekker
eten en het bakken van taarten komen de rollende keukenbrigades en zelfgemaakte
jammetjes en baksels haar inmiddels de neus uit. Ooit kon ze haar onrust wegwerken door zich
vol overgave op een of ander recept te storten in de wetenschap dat het
resultaat ‘s avonds immer gretig aftrek zou vinden bij man en kinderen,
vrienden of buren. Maar toen ging haar laatste kind de deur uit, gingen haar man
en hond dood, verloor ze haar baan en verkocht ze het veel te grote huis. Nu
wachtte ze noodgedwongen tussen andermans
spullen op het ogenblik dat ze haar nieuwe huis zou kunnen betrekken,
zich ondertussen afvragend hoe ze dat huis en haar leven in godsnaam moest
herinrichten. De obligate woorden van
steun, uitgesproken door vrienden en kennissen op de begrafenis of vlak daarna,
werden slechts zelden omgezet in daden. Voor haar is de sjeu er zogezegd af en
ze moet enorm haar best doen zichzelf op
de been te houden. Het enige lichtpuntje in haar leven is haar kleinzoon. Dat kleine mannetje
van twee turven hoog is wijzer dan menig volwassene en voelt feilloos aan
wanneer zij behoefte heeft aan wat troost. Tijdens zijn laatste logeerpartij
prikte hij doelbewust met zijn wijsvinger op haar borstbeen en liet ‘m daar
rusten. ‘Oma au’, sprak hij ernstig, waarna hij lekker tegen haar aan kroop. Ze
verstopte haar tranen in zijn bos blonde haartjes en antwoordde hem. ‘Ja schatje,
oma heeft hartepijn’. Tegelijkertijd vroeg zij zich af hoeveel hartepijn haar
kleinkind in zijn leven zou moeten ondergaan. Voorlopig beperkte zijn pijn zich tot het
oplopen van een blauwe plek of kapotte knietjes omdat hij, in zijn enthousiasme
het leven te ontdekken, een of ander obstakel over het hoofd zag en vervolgens
onderuit ging. Iedere keer wanneer zij het zag gebeuren bracht dit een schokje
in haar onderbuik teweeg. Tot nu toe waren een kus of een pleister met een
afbeelding van zijn favoriete televisiefiguren op de pijnlijke plek, meer dan
voldoende om zijn pijn op miraculeuze wijze te laten verdwijnen. Precies wat
zij nodig heeft. Een pleister, en een kus. Maar bovenal die kus.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch