Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Retro

Door Daphne Hubeek

Nog vijf minuten en dan zou de trein het station binnenrijden. Daar zou ze uitstappen, de veilige warme trein verlaten en de ijzig koude winterzon instappen om de volgende hindernis te nemen. Maar ze hoefde niet natuurlijk, ze was hem niets verplicht. Geheel vrijwillig hadden ze allebei het plan opgepakt om elkaar na twintig jaar weer te zien. “Waarom doe ik dit eigenlijk? Ben ik dan niet gelukkig?” Ze piekerde zich suf over deze vragen. ” Verlang ik terug naar vroeger?” Maar vroeger was het niet beter. Toen had ze niks, geen geld, geen huis, geen werk, geen gezin… Nu wel, ze had alles wat haar hartje begeerde. Tegelijkertijd voelde ze zich slaaf aan alles wat ze had. Terwijl ze vrij wilde zijn en trouw aan zichzelf en niet aan alles en iedereen. Maar nu moest het medaillon terug naar hem. Want wat moest ze ermee, zoiets van haar vroegere liefde? Hij had gevraagd of ze zich dat medaillon nog herinnerde? Achterop het medaillon stond gegrafeerd: “Forever Yours”. Zijn oma had het hem gegeven en hij gaf het aan haar, dat getuigde van echte liefde, toch? Maar dat had nu geen betekenis meer voor haar, dus. Ze had besloten. “Ja, mooie smoes is dat zeg,” sprak ze zichzelf vermanend toe in gedachte, “moet het medaillon terug, of wil je hem graag zien? Of wil je echt afscheid nemen van het oude zeer, een punt erachter zetten?” Ze stond op en liep richting de deuren, tegelijk met alle andere reizigers natuurlijk. Met als gevolg dat ze midden in het gangpad tot stilstand kwam, maar ook uitzicht had op het perron. Ze zag mensen op het perron samendrommen voor de deuren van de trein en mensen die wachtten op hun geliefde die uit haar trein stapten. Zou hij daar ook staan…?
In de verte hoorde hij de trein al. Hij wilde er staan op het moment dat ze de trein uit zou stappen. Zou ze het medaillon nog hebben? Hij hoopte het, vooral dat het helemaal intact zou zijn, want dat zou voor hem heel veel betekenen. Een opstapje, een beetje hulp bij een nieuwe start van zijn leven. Tegelijkertijd voelde hij schaamte en hij voelde zich schuldig, om haar hier te laten komen voor het medaillon. Ze hadden elkaar ooit lief. En toen hij de relatie verbrak liet hij zeker tien jaar niets van zich horen. Later toen hij weer contact zocht, bleek ze getrouwd en een gezin te hebben. Hij was in shock. Maar wat dacht hij dan? Dat ze op hem zou wachten? Dat hij naar haar zou terugkeren? Een gemiste kans, slechte timing, hij nam het zichzelf enorm kwalijk. Gelukkig voor hem ontmoette hij een nieuwe liefde. En zij was nu het belangrijkste in zijn leven, zij werd nu de moeder van zijn kindje. Daarom moest hij aan het medaillon zien te komen. De trein reed het station binnen. Ondanks dat de zon scheen, was het ijzig koud en op het moment dat de treindeuren open gingen, hield hij zijn adem in. Ze zat niet bij de eerste reizigers die de trein verlieten. Eindelijk daar was ze, hij herkende haar meteen. Hij ademde weer.
“Ik herkende je meteen,” zei hij, “je ziet er nog net zo uit als twintig jaar geleden, alleen ouder.” Jij bent juist heel erg veranderd, ten goede hoor. En ook een beetje grijs zie ik.” “Heel erg zelfs,” antwoordde hij. “Hoe is het?”
In een bruincafé vlakbij dronken ze koffie. Ze kletsten over werk en dat het zo goed ging, dat haar kinderen zo hard groeiden. Terwijl ze hun gesprek aanhoorde, dacht ze aan vroeger met enige weemoed en hoe het was met hem. Wat als ze niet zoveel ruzie hadden gemaakt? Wat als? Hij vertelde over zijn leven als muzikant, reisde de wereld over en bracht zijn muziek uit het hart naar de mensen. Dat was hoe ze hem ook kende, recht uit het hart, vol passie en vuur in die ogen. Dat had hij nog steeds. Ruim twintig jaar geleden, in het begin, waren ze hartstochtelijk verliefd. Niet veel later bleek die wederzijdse passie steeds vaker tot explosieve confrontaties te leiden.
Hij was verrast hoe hij zich voelde bij haar. Vanaf het moment dat hij haar zag uitstappen. Hij wilde haar kussen en in zijn armen sluiten, maar hij zag geen wederzijdse gevoelens van vroeger. Vroeger zou ze naar hem toe rennen en in zijn armen springen, hem fijn knuffelen en kussen. Maar daar was niets meer van te bespeuren. Dus hield hij het ook maar bij gewoon hartelijkheid. Hij corrigeerde zichzelf ook dat hij niets in zijn hoofd moest halen. Hij had al eens eerder de plank misgeslagen.
Hij vertelde haar dat de muziekwereld nog niet veel betaalde, maar dat hij er wel heel gelukkig van werd. Ze zag het aan hem, echt een gelukkig en compleet mens. De rust en de openheid die hij uitstraalde, gaf haar een veilig gevoel. Alsof ze ook diezelfde rust vond, alsof ze antwoord kreeg op al haar vragen en dat het goed was zo. Ze pakte uit haar tas het medaillon en wilde het aan hem geven, maar op dat moment zag ze in haar ooghoek een schim dichterbij komen, van schuin achter hem en plotseling griste een hand het medaillon weg, stoof het café uit en de straat op. Hé! Geef terug! Riep hij. Hij sprong op en rende erachteraan. Tot haar verbazing deed ze hetzelfde! Ze stoven de bar uit en renden de straat op achter de dief aan. En ze haalden hem nog in ook! In no time lag de dief op de grond en hadden ze het medaillon weer terug. De dief deed geen moeite om het terug te bemachtigen, maar krabbelde zo snel hij kon overeind en maakte zich uit de voeten.
“Kom we moeten snel zijn,” zei hij en wenkte haar. Ze liep achter hem aan door straatjes en achterafsteegjes. Hij had flink de pas erin. Wat gebeurt hier? vroeg ze zich af. Hij leidde haar naar zijn auto: “Snel stap in,” zei hij. “Wat is er aan de hand?” Maar ze kreeg geen antwoord. Ze reden het stadscentrum uit. Tien minuten later parkeerde hij de auto in een woonwijk voor een rijtje appartementen. “Ik vertel het zo, vertrouw me alsjeblieft.” Ze had geen idee of dat verstandig was, maar met zoveel adrenaline in haar lijf voelde ze zich ook een soort van verlamd. Ze stapte uit en liep achter hem aan, een paar trappen op en een woning in. De hal door en een kamertje binnen. Daar stond een houten kast met laden en een plankje erboven tegen de muur. Op de muur was pastelkleurig behang met beertjes. Bij het raam stond een wiegje. Er zat een teddybeer in. Dit was een babykamer!? Ze keek hem met grote schrikogen aan. Hij kwam naast haar staan. “Het komt goed,” zei hij en sloeg even een arm om haar heen gevolgd door een kus. Hij legde het medaillon voor zich neer op de commode. Hij begon te vertellen.
Een aantal jaren geleden overleed zijn oma op 93-jarige leeftijd, maar pas een paar maanden geleden hadden ze de stapel liefdesbrieven die ze eerder op zolder van zijn grootouders vonden, gelezen. En tussen deze brieven vonden ze ook liefdesbrieven van oma’s geliefde vóór opa. Deze geliefde was een Britse soldaat. Hij schreef in een van die brieven dat in het medaillon dat hij haar gaf iets kostbaars verstopt zat, voor als ze elkaar weer zouden terugvinden na de oorlog. Maar dat is nooit gebeurd, want hij stierf in de oorlog. Zijn oma moest dit al die tijd hebben geweten, ook toen ze haar kleinzoon het medaillon gaf. Het medaillon bevatte iets van zeer grote waarde, maar niemand wist wat en aan de buitenkant was daar al helemaal niets van te zien. Nu hadden foute familieleden er lucht van gekregen, die vielen hem er de laatste maanden steeds mee lastig, hielden hem in de gaten. “Maar ze wisten niet dat ik het aan jou had gegeven tot vanmiddag, toen jij het medaillon aan mij gaf. Ik denk dat die mislukte straatroof geen toeval was.”
Hij schaamde zich nu nog meer, hij had haar op slinkse wijze hierheen gelokt om het medaillon te bemachtigen. Hij voelde zich ellendig. Vooral omdat hij toch nog iets voor haar voelde…
Waar was ze in verzeild geraakt? Ze was geschokt. Hij had haar voorgelogen, met een smoesje hierheen gelokt. Hoe kon ze zo blind zijn? Ze wilde niets liever dan naar huis nu! Het verleden voorgoed achter zich laten.
Twee maanden later vond ze tussen de post een geboortekaartje, van hem. “Hoera, een dochter!” Ze wilde het meteen weggooien, maar merkte dat er nog iets in de enveloppe zat: een sleutel en een briefje met daarop de geschreven: “De sleutel hoort bij een locker, die je vindt op onderstaand adres. Bedankt voor het bewaren van het medaillon. De inhoud was heel waardevol en een deel is voor jou. Alsjeblieft. Gebruik de sleutel.” Forever Yours

geen reacties
1 Fictie

Date

Liesbeth Konink

0 Fictie

Het Lijk

Anita Meuris