Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

ROUWEN OM NIETS

Door Jan Kamphuis

“Ik zou alle grassprietjes willen tellen.” De brief van het Academisch Ziekenhuis die ze in haar heeft hand zakt langzaam naar beneden. Er gaat niets in ons ontstaan. Kinderloos. Woede en machteloosheid zullen het groter maken. Er komt zachtheid, de zachtheid van gras de grassprietjes die ze wil tellen. De voortuin in, de hoek om en desnoods weer terug. Grote getallen, nauwkeurigheid, dagen werk, nachten door: Dat zou ze over hebben voor een andere uitslag.

Oktober 2018. Ik ben op weg naar China in een 777. Waarom komt het voorval met de grassprietjes van drieëndertig jaar geleden in mij op. De vaste grond vervaagt, de gedachten niet. Op een intercontinentale vlucht krijgt het hoofd in tegenstelling tot het lijf alle ruimte. Even in het niets, tussen de tijd in, ik geef de gedachten ruimte.

1982. Wij namen het besluit dat we open stonden om kinderen te krijgen. Het waaide ons huis binnen en kreeg vaste grip in onze gedachten. Zo mooi was het niet uitgesproken. Zo kijk ik terug en dat is vaak milder. Het was ook niet banaal van: Wij nemen kinderen, wij willen er nog wel eentje, willen een derde maar dan moet het wel een transgender zijn. Ik schets maar wat. Onze aannames over kinderen krijgen gingen vanaf dat moment anders dan de realiteit. Een optelsom van groot verdriet en gemis om wat er niet is.

Onderweg in de 777 met z’n 40 kilo keramiek die de reis moet betalen. Naast mij twee Chineesjes van een jaar of dertig. De buurmeid/vrouw is een schattig exemplaar, eerder zag ik haar negen mooie slanke vingers die het boordvermaakscherm aanraken. Bij tien staat het topje van haar rechter wijsvinger in een buigstand alsof het een klein hamertje is. Ze pakken een deken en vallen in slaap. De vrouw of het meisje, want ik twijfel. Is het een meisje of vrouw is. En dat maakt uit, want ze ligt ineens tegen mij aan. Is het een vrouw dan is het haar verantwoordelijkheid om tegen een dertig jaar oudere vent aan te slapen. Is het een meisje dan is de vent een oude viezerik. Ik zie mij zo in een #MeToo discussie als voorbeeld gebruikt worden. Hij laat het begaan! Ik beweeg langzaam wat naar links maar ze beweegt elastisch, alsof ze aan mij vastgekit zit, met mij mee. Ik kijk haar aan en voel de warmte van haar lichaam. Dan met z’n tweeën weer naar rechts en ik zit weer in de #MeToestand. Ik geef nu een krachtige aanzwellende haal en ik mik haar tegen haar vriendin. Het duo beweegt wat en slaapt door of iets wat daarop lijkt. Ik heb #NotMe het idee dat het voorval is gefilmd.
1989. Wij stonden bovenaan de lijst om een adoptiekind op te halen. Het zou een van de eerste Chinese adoptiekinderen worden, een meisje. Het meisje had een naam. We zijn afhankelijk van Li Zhan, contactpersoon van de organisatie. De 747 vertrekt, Amsterdam – Peking, daar zal Li Zhan ons van het vliegveld oppikken. Ze komt terug van het zoveelste een toiletbezoek. “Gaat het.” Ze gaat zitten opent haar handtas en laat een gekleurd staafje zien. “Zwanger,” zegt ze. Mijn lijf verlamt, de gedachten gaan met een groter snelheid dan de 747. De 747 die aankondigt nog maar een half uur nodig te hebben om in Peking te landen. Absurde gedachten ontstaan; stoppen met adoptie of met zwangerschap, kloppen de testen? Ineens de schreeuw van Edvard Munch op mijn netvlies. Plotseling blijdschap in seconden. Maar ik krijg een er slechts een “weet je het zeker” uit. “Ons adoptiekind krijgt in deze situatie niet wat ze nodig en verdient. Er zijn genoeg adoptieouders bij wie ze beter af is.” We wilden onmiddellijk terug naar Schiphol, contact opnemen met de organisatie en motivering geven. Maar Li Zhan uitleg geven zal niet lukken. Wij gaan Li mijden. We laten alle adoptie gegevens achter. De douane door maar Li Zhan met een kartonnen bord met onze namen boven zijn hoofd herkent ons. Ineens horen wij onze namen, een stewardess komt met een stapeltje papier op ons afgerend. “Deze zijn jullie vergeten en het lijkt mij heel belangrijk, gefeliciteerd zal ik maar zeggen.” “Dank je,” wij willen doorlopen maar Li Zhan gaat nu voor ons staan. “Sodemieter op.” De hele scène heeft nu ook de aandacht getrokken van de luchthavenpolitie en zijn nu bij ons. “Hij probeert ons een kind te verkopen.” Zeg ik in paniek. Er ontstaat verwarring, communicatieproblemen, Li moet mee en wij piepen er tussen uit. Uitgeput, confuus en met schaamte over Li Zhan landen we op Schiphol.

Shanghai oktober 2018. De 777 is geparkeerd.
Ik loop over the Bound de schemering valt. “Hai, je lijkt heel erg op een vriend van een vriendin van mij. Ik weet een leuk authentiek theehuis, zullen we even gezellig kletsen?” ik ken deze slimmigheid. “Sorry.” Ik wil doorlopen. Ze pakt mijn arm. “Een biertje dan?” Ze komt mij bekend voor. Het verwart me. Ze is mooi, slank en ze zal mij vast bedonderen. ‘”Nee dank je, ik ben te oud om met jou bier te drinken.” Terwijl ik dit zeg houdt ze mij wat steviger vast en komt haar hoofd naar mij toe. Vlakbij mijn oor gaat haar stem in fluister volume. “Ik kan je ook op je hotelkamer een Chinese massage geven, prettig aan het einde.” Nog nooit meegemaakt dat ik na 38 jaar monogamie zo in de war gebracht wordt door een vrouw. Natuurlijk word je wel eens verliefd, niet tegen te houden. Verblind door wat leuks, maar daarin meegekluund worden met avontuurtjes? Nee. Wachten tot het over is en dat gaat altijd en sneller dan aanhoudende verliefdheid is mijn remedie.

We lopen de metro binnen haar geur bevalt mij wel. Ze werkt als kunstenaar in Shanghai. Social arts. “Ik ben geïnteresseerd wat in tijd kleine gebeurtenissen of acties zijn, grote gevolgen hebben voor het individu en het volk.” “Maar ook Chinese kalligrafie. Daarvoor moet je ontspannen zijn en gefocust. Je moet zelfvertrouwen hebben en trefzeker zijn. Daarnaast moet je jezelf geven.”De metro schud en ik zie haar hand die een beugel vast heeft. “Mijn mallet finger is een stukje van mijn identiteit geworden.” Ze heeft in de gaten dat ik geobsedeerd wordt door haar opvallende vinger. Nog een halte en we staan voor het hotel.

“Eerst het prettige einde,” zegt ze, haar jurkje is al uit. Ze geeft haar bh aan mij. HEMA lees ik én zeg met verbazing “HEMA?” Ze trekt haar slipje uit ik lees het etiket. HEMA. Ik kan het beeld van het ongedwongen naakte lichaam nauwelijks aan, zuivere Chinese kaligrafie. Ik heb veel naaktmodellen gezien tijdens mijn kunstopleiding. Maar nu ingehuurd voor een ander doel. Was tot nu toe onze conversatie in het Engels, nu zegt ze ineens: “Wat is er betrouwbaarder dan HEMA ondergoed?” Ik schrik van deze switch. “Ik ben een Nederlandse, geadopteerde Chinees.” Ondertussen drukt ze mij haar slipje in mijn handen en ze neemt de regie naar het prettige einde. Gehaast lost ze op in de nacht.

Ontbijt. “Kom je hierbij zitten zegt ze. Het zal je interesseren dat ik je aansprakelijk zal stellen voor verkrachting.” Er zitten nog twee mannen aan het tafeltje. Er ontstaat een gênante situatie. “Gisteren was ik voor jullie drieën de hoer. Het was voor het eerst dat ik in deze rol acteerde. Jullie doen mee aan mijn nieuwe kunstproject als zaaddonor en/of verkrachter, niet bewust gekozen maar zo moet jullie rol zijn. Ik ben in dit land verwekt door een onbekende man, mijn biologische moeder was een hoer nog geen kilometer hier vandaan. Na mijn geboorte heeft ze mij verkocht aan adoptieouders. Om mijn emotionele schade te verwerken en vanwege het kunstproject wil ik in de rol van deze moeder kruipen. Gisteren was het de eerste dag van het project, de conceptie zal ik maar zeggen.” Ze kijkt nu weg, strepen van vliegtuigen die met strakke lijnen haar twee culturen in de lucht verbinden, maar uitrafelen en vervagen zoals haar prille begin werd uitgegumd. Ze maakt oogcontact met de opvallende vrouw die binnenkomt en erbij komt zitten. “Dit is mijn lief, we hebben al vijf jaar een relatie en ze werkt als advocaat.” Het liefje is zo mooi dat het weer lelijk wordt. Ze begint te praten en nog twijfel ik of het geen robot is. We zijn hier namelijk wel in China! “Nu we stap één gezet hebben kom ik als jurist in beeld. Het is ons art project. In de procesomschrijving staat dat het kind voor adoptie aangeboden gaat worden. Jullie hebben geslachtsverkeer met mijn lief gehad. Direct na het pleziertje hebben wij het bewijsmateriaal veilig gesteld. De relevante kledingstukken hebben jullie allemaal goed aangepakt, ze zijn nu voorzien van jullie DNA. Jullie zijn allemaal verkrachter, één van jullie is ook de vader. Reken op een schadeclaim en publiciteit voor deze zaak.” Ze staan op lopen en weg. De robot zwaait mechanisch met dito glimlach en maakt snel foto’s. “Check WeChat every day.”

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch