Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Meer weten?

Sluiten

Schlemmer

Door Jeroen Bos

Schlemmer
Heimwee, gelukkig zijn, geborgenheid, vroeger. Opeens was het alsof ze nooit was weggeweest. Zij zat tegenover hem. Hij keek naar haar lippen, ze gingen op en neer. Hij zag haar mooie witte tanden die nog nooit een beugel nodig hadden gehad en die perfect onderhouden achter haar lippen verborgen gingen.
Terwijl ze een lip in haar mond naar binnen krulde bevochtigde ze die met haar tong, sensueel. Het wond hem op, maar het was meer dan louter seksuele aantrekkingskracht. Ze gaf de hoop van geborgenheid, begrip, hem niet te zullen veroordelen en onvoorwaardelijke liefde.
Dit maakte het dat als ze elkaar zagen, en dat gebeurde slechts 2 keer per jaar, dat ze met elkaar omgingen alsof ze elkaar dagelijks zagen.
Ze was zoals altijd stijlvol gekleed, een donkere rok, met een paarse trui, een kleine parelketting en oorbellen met parels. Haar haar zat met een ongedwongen slag halflang tot aan haar schouders. Zacht, donkerblond en licht geparfumeerd. De geur van (welk parfum?) rook hij toen hij haar ter begroeting op de wang mocht kussen.
Ze rook vertrouwd, haar zachte trui, de warmte die ze uitstraalde. Alles klopte. Waarom ging het dan zo mis. Waarom kwam ze niet bij hem inwonen, waarom mocht hij niet ‘s nachts tegen haar aankruipen om de geur van haar haren te mogen ruiken en zijn armen om haar heen te slaan om dan tegen elkaar aan liggend in slaap te kunnen vallen.
Ze pasten zo perfect bij elkaar, zij vol leven, altijd plannen maken, die hij dan volledig en trouw zou uitvoeren, hij zou alles tot op de letter uitvoeren. Exact zoals zij het hem zou opdragen. Af en toe zou er natuurlijk wel iets fout gaan, of hij zou het verkeerd interpreteren, maar dat zou dan komen doordat zij hem te kort en bondig op pad had gestuurd.
Maar altijd zou hij uit een crisis komen als de held, de redder, de man die voor een probleem zijn hand niet omdraait om het op te lossen. Hij zou dan bewondering oogsten bij haar vrienden. Hij zou het allemaal wel even doen, het rechtzetten, precies dat “iets” in huis hebben wat gemist werd om succes te hebben, hij zou dan zeggen “oh, maar daar heb ik wel een van, wacht ik haal het even…”. Hij zou ze verrassen met zijn spitsvondigheid en het gemak waarmee hij ogenschijnlijke onoplosbare problemen zou overwinnen.
Hij was rustig, betrouwbaar en een gevoel voor humor was hem zelfs niet vreemd. Niet dat hij een mop kon vertellen, als hij er al een kon onthouden, maar op een droge manier iemand genadeloos hard op zijn plek zetten, dat kon hij als geen ander.
Hij hoorde niet wat ze zei, maar dat was ook minder belangrijk dan het gewoon bij hem zijn. Hij luisterde nooit naar wat vrouwen zeiden. Vrouwen gaven toch alleen maar oppervlakkige informatie of geroddel en insinuaties. Hij knikte veel of zei “oh ja” of “tuurlijk”.
Een “daar heb je gelijk in” deed het ook altijd goed in gesprekken met vrouwen. Vrouwen willen niet met hem praten was zijn ervaring. Vrouwen willen tegen hem praten. Vrouwen delen hun vermoedens over anderen tegen hem zoals ze dat dan weer bij anderen zullen doen over hem.
Zo zat de wereld gewoon in elkaar en dat had hij geaccepteerd. Dat maakte hem ook bij veel vrouwen tot een soort van beste vriend of grote broer waarbij ze alles konden vertellen. Dat hij niet echt luisterde viel niet eens op, als hij maar deed alsof. Daar hielden vrouwen van. Doen Alsof.

Zo keek hij nu, langs haar heen, in de spiegel van het café en zag zijn weerspiegeling. Een weerspiegeling zoals die steeds anders kan zijn. Niet omdat de persoon anders is, nee zelfs niet omdat die persoon bij verschillende malen in de spiegel kijken er anders uit zag. Niets van dat. Hij zag er telkens hetzelfde uit, maar het beeld werd positiever of negatiever. Al naar gelang de gemoedstoestand.
Hij had wel eens vastgesteld dat hij er toch behoorlijk knap uit zag. Meestal vond deze waarneming in de avond plaats, wanneer zijn haar wat losser zat, hij wat meer van de dag had geleefd en, niet onbelangrijk, wanneer hij al een paar glazen bier op had. Vaak was dit wanneer hij in een donker toilet van een trendy klein café voor de spiegel stond.
Dit lukte hem echter niet alleen bij hemzelf, maar ook bij anderen en in deze laatste gemoedstoestand van dronkenschap viel hem ook op dat hij lelijke vrouwen wel mooier kon drinken, maar dikke vrouwen niet dunner.
Maar nu zat hij hier in dat café waar hij elke dag kwam. Nu. Samen met haar. Zij was een zeer goede vriendin, maar ook niet meer dan dat. Of toch wel?
Ze kenden elkaar nu al bijna 7 jaar en al die tijd was hij erg onzeker over hun relatie geweest.
Hij dacht aan de theorie waar hij en zijn vrienden het een tijd lang over hadden gehad. De stelling van een van zijn vrienden was dat een man en een vrouw geen vriendschappelijke relatie kunnen hebben vanwege het seksuele spanningsveld. Of beter gezegd: een man kan geen vriendschappelijke relatie hebben met een vrouw omdat de man altijd alleen maar uit is op seks.
Was dit nu waar? Hadden zijn vrienden gelijk? Zag hij haar ook zo?
De afgelopen jaren was hun relatie steeds meer opgebouwd. Van eerst gezellig een biertje drinken in de kroeg waar ze allebei kwamen tot naar dat hij wekelijks bij haar langs kwam, met een fles wijn, die met de jaren en het steeds hogere inkomen dat hij te besteden had steeds beter werd.
En hoewel ze eigenlijk enkel over politiek, actueel nieuws en de studie praatten, een gezamenlijke studie met gezamenlijke docenten en professoren, gezamenlijke opdrachten, maar met twee studiejaren verschil, had de gezamenlijke toenadering toegenomen.
Ze raakten steeds vertrouwder met elkaar. Zo was het niet ongewoon dat zij in zijn armen kroop als ze samen naar een film keken en reeds een halve fles wijn op hadden. Samen onder een warme deken terwijl de regen tegen het raam van haar studentenkamertje sloeg.
Maar nooit had hij gedacht dat er iets gaande was tussen hem en haar.
Nu keek hij naar zichzelf in de spiegel van het café. Opeens schrikte hij op. Wat als Zij daadwerkelijk meer van hem wou? Of nog erger en tevens realistischer, wat als hij echt iets voor haar voelde?
Ze stond op om afscheid te nemen en hij nam de vrijheid om haar in de nek te kussen zodat hij haar parfum nog dieper kon opsnuiven. Verlegen en verliefd keek hij haar aan toen hij haar gedag zei. Hij groette haar vriend kortaf die haar volgde en ging vervolgens weer zitten. Alleen, mislukt, misplaatst.
Het geluk dat hij weer even had gevonden liep gearmd uit zijn leven vandaan.

De barvrouw zette hem een biertje voor en legde de krant op zijn tafel neer. Hij las hem elke dag, in die kroeg, aan dat tafeltje. En zoals hij net nog tegenover zijn pure geluk zat, zo werd hij nu erfgenaam van al het slechte nieuws van de wereld aangevuld met kleurenfoto’s en kruiswoordraadsels.

geen reacties
0 Non-fictie

Een plekje

piet struyf

0 Poetry slam

Verhuizen

Frans Smolders

0 Fictie

plein

Marijke Jasperse

0 Poetry slam

Iets Paars

Desta Matla