Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Smakelijk eten!

Door Karin Bisschops

Mijn strakke rode jurk met een diep uitgesneden decolleté maakt zichtbaar indruk op mijn geachte familieleden. De ogen van opa rollen er bijna uit en mijn zwager kucht.
‘Waar zit ik? O wacht, ik zie het al.’ Soepel schuif ik op een van de twee lege stoelen, sla het servet open, drapeer deze over mijn schoot ervoor zorgend dat mijn overbuurman een goede inkijk heeft. Het kuchen stopt, met een rode kleur die vanuit zijn nek over zijn gezicht trekt, buigt hij zijn hoofd en ontwijkt mijn blik.
Uiteindelijk sneert mijn schoonzus ‘Waar is mijn broer? Hij is weer te druk om gezellig bij zijn familie te dineren?’ Bij het woord ‘gezellig’ tekent ze aanhalingstekens in de lucht. Ze moesten eens weten. Met mijn gezicht keurig in de plooi antwoord ik: ‘Doe maar rustig Melissa, hij verschijnt straks aan tafel.’ Ik kan bijna niet wachten maar dwing me om rustig op mijn stoel te blijven zitten en de kreeftensoep naar binnen te lepelen. Het geluid van de lepels klinken als een voorspel. Het is een familietraditie om Eerste Kerstdag samen te dineren. Dit jaar heb ik de eer om voor het hoofdgerecht te zorgen. Nou ja eer, het is je plicht werd me door mijn schoonmoeder verteld. Benieuwd wat ze ervan vinden.
Het vlees ligt uitnodigend op de zilveren schaal en verspreidt een heerlijke robuuste geur. ‘Smakelijk’, zeg ik en wacht totdat iedereen ervan heeft gegeten. Zelf neem ik uiteraard geen hap. Met mijn vork tingel ik tegen een glas. Iedereen kijkt me verbaasd aan. ‘Ik wil graag iets mededelen. Zoals jullie hebben gemerkt is Jean-Paul er niet in levende lijve bij. Dit wil echter niet zeggen dat hij niet aanwezig is.’ Je kunt nu de spreekwoordelijke speld horen vallen. Zelfs het tikken van de klok lijkt te stoppen.
Ik vervolg: ‘Ik moet jullie iets opbiechten. Jean-Paul is niet de lieve man die jullie denken dat hij is.’ Ik trek mijn jurk omhoog en toon ze mijn blauwe plekken. Niemand, behalve mijn zwager, durft me aan te kijken. ‘Daarom heb ik besloten om hem helemaal te stoppen. Ik pik het niet langer!’ Ik werp een steelse blik op de vleesschaal waar straaltjes bloed een waaierfiguur hebben gemaakt. ‘Dit is wat ik jullie wilde zeggen. Een smakelijke voortzetting.’ Ik wijs naar het restantje vlees en ga zitten. Het duurt even voordat bij iedereen het kwartje valt.
Vrolijk Kerstfeest!

1 reactie

Gerda

dinsdag, 18:37

Beste Karin, voor jou hoop ik niet dat een autobiografisch verhaal is. Mocht dat wel het geval zijn; APPLAUS! Geweldig dat je het zo voor jezelf opneemt. Geen slachtoffer, maar aanklager!

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch