Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Spiegelbeeld

Door Margot Habets Heil

Spiegelbeeld

Onze ogen ontmoeten elkaar in de enorme kapspiegel. Ik voel me gevangen in de doordringende blik van een slanke vrouw. Ze oogt van middelbare leeftijd en draagt op haar hoofd een mutsje, dat zich ongemakkelijk strak over haar hoofd spant. Een merkwaardig gezicht!
Het dunne, geenszins flatterende bruine ding, waar zich deels lang blond haar onder verstopt, geeft haar het frêle uiterlijk van een Pierrot. Toch dit smalle bevreemdende wezen voor mij in de leren kappersstoel lijkt, behalve qua postuur, in geen enkel ander opzicht op die vermakelijke clown. Zij is evenals ik een doorsnee vrouw van vlees en bloed. Op het moment bewegen haar handen rusteloos in de schoot en glijden de ogen even weg uit die van mij. Ze keren de kille witte ruimte in, waar ze rondom wordt omgeven door tal van andere vrouwenhoofden. Niet zoals zij zittend in een comfortabele kappersstoel, maar staand in verschillende hoogten strak naast elkaar. Zichtbaar met veel aandacht in witte designrekken uitgestald. Allemaal eendere hoofden, met identieke knappe gezichten. Schoonheden! Etalagekoppen getooid in zeer verschillende kapsels. Kort, lang, krul of steil haar, ze bevinden zich er allemaal en staren met vrolijke, kraalogen, de winkel tevens kapsalon, in. Hun haartinten verschillen van rood, blond, tot diep donkerbruin en zwart. Vast zullen er nog meer van op voorraad zijn, maar die laten zich nog niet zien. Nadat de vrouw ogenschijnlijk onaangedaan haar wensen kenbaar heeft gemaakt verdwijnt de zeer behulpzame en vriendelijke verkoopster naar het magazijn achterin de zaak. En slechts enkele minuten later keert ze terug, haar armen vol gestapeld met glanzende doosjes angst.
Roerloos neemt de vrouw de diverse merkverpakkingen op, door de verkoopster subtiel op de kaptafel geschoven. Dan bied de uiterst correcte winkelbediende beleefd een kopje koffie aan, alvorens ze de eerste verpakking, een felroze platte box, opent. Een bewuste korte pauze, met daarin een “bakje troost” als vast ritueel om aan een eng doch onontkoombaar iets te wennen!
Het mutsje is middels de bewegingen verschoven, waardoor wat blond haar is ontsnapt en er nu wild en eigenzinnig onderuit piept. Het laat zich niet zomaar in bedwang houden. Tot nu tenminste. Er is kans dat hun toekomst zelfs tijdelijk verdwijnt.
Vandaar dit indrukwekkende bezoek.
Vandaag treft mevrouw voorbereidingen voor de dag waarvan ze hoopt dat die nooit komt!
Het schrikbeeld haar lang gespaarde haardos te verliezen. Gekapt in een model dat bij haar hoort, hoog opgestoken en van haar de persoon maakt die ze is. Vrezend het moment waarop alles zo confronterend zichtbaar wordt. De gevolgen van de bijwerkingen der medicatie, elke drie weken toegediend om die afschuwelijke rotziekte te bestrijden. De tekens der angsten die deze “killer” met zich meebrengt.
Voordat ze vandaag deze speciaalzaak binnenliep, nam ze resoluut voor geen drama van dit alles te maken. En zolang ze maar in staat is haar gevoelens uit te schakelen, lukt dat wonderbaarlijk goed.
Vanavond thuis wanneer in bed de slaap niet wilde komen dan barste ongetwijfeld het verdriet in alle hevigheid los en nam paniek en angst volledig bezit van haar geest.
Het is zover, een moment kijkt zij me vanuit de spiegel verontrust aan, waarbij ik haar een troostende glimlach schenk vergezeld van een bemoedigende knipoog. Misschien helpt het, luchtig blijven?
Het eerste haarwerk naar keuze wordt door de verkoopster vakkundig over het hoofd gespannen. De vrouw kijkt opnieuw naar mij in de spiegel. Jeetje ze lacht. Opgelucht lijkt het wel. Dit korte blonde kapsel staat haar dan ook geweldig en het is slechts het eerste proefmodel.
De verkoopster neemt de tijd en tovert telkens andere aardige kapsels uit de doosjes, keuze te over.
Er wordt zelfs gelachen om de lange krulpruiken, als was zij een lid van een ruige rockband. Even probeert ze grijnzend een headbang. Deze angstaanjagende passessie blijkt goddank reuze mee te vallen waardoor de coupekeuze, kort blond en een tikje speels wild, wonderwel snel gemaakt is. Ze hoeft op dit moment zelfs nog geen definitieve keuze te maken. Dat kan later, wanneer het nodig is. Als het echt moet. Men reserveert hier het gekozen pruikje voor haar. Ze hoeft er maar voor te bellen en dan mag ze diezelfde dag nog naar de zaak komen. Wat een service! Haar eigen haar wordt er die dag gelijk afgeknipt en vervolgens stapt zij met een tijdelijk gloednieuw kapsel het leven in. Goed om dit noodplan veilig achter de hand te hebben, maar nu nog niet te veel aan denken! Opnieuw vang ik haar blik en daarin lees ik opluchting en geruststelling.
Angst en paniek voel ik nu niet, totaal geen negatieve emoties, niet één traan. Nu niet, vannacht laat ik ze gaan, wanneer het donker is en stil. Te stil!

Vanavond wanneer het stil en donker is
Voel ik de angst van onzekerheid
Jank ik de tranen uit mijn lijf
Als aan de ochtend de zon ontwaakt
Denk ik :“kom op, je bent sterk, wijf”

1 reactie

,Martina Swijnenburg

woensdag, 19:09

je kunt ook op jezelf stemmen.

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch