Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Stippels.

Door Stella Mantel

Ik ken sinds kort een vrouw, ze ziet eruit naar haar leeftijd, ongeveer vijftig.
Iemand die haar helemaal niet kent en haar opeens te spreken krijgt, zou zeggen dat ze een
tikje neurotisch is, een vleugje narcistisch en zelfs een theelepeltje autistisch.
Maar dat doet er niet toe, tenslotte zijn we allemaal niet helemaal normaal.
Ikzelf bijvoorbeeld ben een eetlepel depri, een kruiwagen onzeker en een kruimeltje psychotisch,
hoewel ik dat zelf dat laatste met verve ontken.
Goed, we hadden over die vrouw, ze is 56, heet Corine, is gescheiden van een leegloper en heeft een zoon, die het huis niet uit wil, hoewel hij al 34 jaar is. Hij heet Gerard en werkt als ober in een restaurantje vlak bij zee.
Doordat ik zelf nogal alleen ben, het groepje vriendinnen is flink uitgedund, na de scheiding vijftien jaar geleden, heb ik een hobby: taarten bakken. Slagroomtaart, schnitten, kersenvlaais en citroenkruimel.
Ik heb nog twee goede vriendinnen over, een ex-man, een zoon, een dochter, twee nichten waarvan ´
één een kruiwagen vol psychotisch is, de ander maakt zich zorgen over haar. Ze laat haar binnenkort allebei haar ogen laseren.
Mijn ex-man, PJotr, heeft sinds vijf jaar een vriendin.
De spaarzame berichten die mij ter ore komen over haar zijn zorgwekkend, dus niet best. Ze is een hardloopjunk, stemt op de partij van de dieren, slaappsychologe, grijs lang haar en ze heeft het vermogen mensen huilend naar huis te laten gaan.
Alwaar ze niet kunnen slapen en huilend liggen te woelen.
Of hun frustraties opschrijven (tip van Wendy, de psychologe), zodat ze helemaal over hun toeren zijn.
Sneu hoor, Wendy heeft ook een wandeltic. Loopt opgewekt acht uur onder de brandende zon. Pjotr, die toch wel wat gewend is, neemt de bus. Wendy gaat lopen, een uurtje kan er nog wel bij.

Nu, ik heb een paar mensen aan jullie voorgesteld, we gaan verder met mijn beste vriendin Jannie.
Jannie begeleidt kinderen die in de naschoolse opvang zitten. Als hobby heeft zij bovenal mozaieken.
Dat heb ik ook een poos gedaan, totdat het hele huis begruizeld was met schilfers van tegels, die in stukjes moesten geknipt met een speciale tang. Ik was zo in de ban van mozaiekwerk, dat ik de was vergat. Die lag in een gigantische hoop naast de wasmachine, maar toen ik er voorzichtig langs schoof, dacht ik:¨dat komt morgen wel!¨
Ik was net lekker op weg met een afgeleefd krukje tot een fleurig tafeltje om te toveren toen Pjotr thuis kwam.
Hij liep tot mijn verbazing en bezorgdheid naar boven, naar de was.
O my God, bedacht ik, zijn sportkleren hadden gewassen moeten worden. De marathon morgen!
Pjotr was ook al een hardloopjunk.. Ik hoorde zijn voeten woedend naar beneden roffelen.
Hij greep mijn arm en schreeuwde: ¨Ga mijn sportkleren wassen, en nu!¨ Daar kwam mijn mix van neuroses te voorschijn en huilend liep ik naar boven.
¨Ik had heel cool willen zeggen: ¨ga je gang,¨ dan kreeg Pjotr het op zijn zenuwen , maar helaas een borrelglas onzekerheid hield me tegen.
Als alles niet piekfijn in orde was voordat hij zich het leplazarus ging lopen, ging het mis, tenminste, dat dacht hij. Nou ja, kortom , die avond kregen we een slaande ruzie.
Ik sloeg hem met wat kussentjes en Pjotr deed niets, behalve zeggen dat ik niet goed genoeg was.
De avond eindigde met woedend geschreeuw heen en weer.
Dat was het einde van mijn mozaiekhobby en het begin van het eind van mijn huwelijk.
Mijn vriendin Jannie daarentegen, heeft een uiterst rustige man. Je moet wel niet koken en hem honger doen leiden, om ruzie te krijgen.
Zij steeg dus tot grote hoogten, tot aan een museum aan toe. Mozaiek- indianenhoofden bewaart ze onder haar bed. Heel af en toe verkoopt ze er een. Eén hangt in het museum.
In het begin van dit verhaal had ik het over Corinne, de wat oudere vrouw met die zoon van vierendertig, Hij wil het huis niet uit, heeft geen vrouw en af en toe losse baantjes. Maar over hem ga ik het niet hebben, liever over Corinne.
Altijd op het platteland gewoond, met slechte herinneringen aan het gehucht waar ze woonde.
Ik kwam haar tegen op een vrouwenpraatgroepje. Ik vond haar wel aardig. Op een gegeven moment
stelde ze voor dat ze eens per maand kwam kaarten. Nu heb ik een kolerepest aan kaarten maar voor het goede doel (de eenzaamheid verdrijven) stemde ik toe.
Ze kwam pratend binnen in een stippeljurk en ze was duidelijk naar de kapper geweest.
Ik zette thee in de keuken en al pratende gingen we aan tafel zitten. Ik haalde de kaarten te voorschijn.
Maar eerst moest ik haar jeugd aanhoren, die zo vreselijk was geweest. Ik vertelde haar maar niet van mijn neurotische moeder, mijn uiterst stille vader en de psychose van mijn broer.
Ik had nieuwe plantjes gekocht, een fleurig paar en die had ik op een rood/wit gestippeld bordje gezet.
Daarvoor stond een identiek bordje met appels.
Het toeval wil dat Corinne een rood/wit gestippelde jurk aanheeft. Dat heeft wat voeten in aarde !
¨Oh, wat leuk, kijk dan, net als mijn jurk! Ze pakt ze op en draait ze heen en weer. ¨Weet je dat stippels de toekomst kunnen voorspellen?¨ Om herrie te voorkomen, beaam ik dat.¨Ja zeker, ze hebben de tweede wereldoorlog voorspeld!¨ Ze kijkt wat sceptisch. Dan gaat haar aandacht naar mijn planten. ¨Joh, je moet wel de dode bloemetjes eruit halen.¨
¨Nou, die bloemenmevrouw zei dat dat niet hoeft!¨
¨Die weet er niks van!¨ Ze pakt mijn plantjes vast en voelt aan de aarde. ¨Veel te droog¨ Ze draait ze om. ¨En de wortels zijn te nat!¨
Ze zet ze weer terug, mijn appels zitten onder de aarde.¨Donderdag, niet vergeten, ze een voetenbadje geven!!¨
Ze drinkt haar inmiddels koude thee op.¨He, gezellig, zullen we gaan kaarten?
Zo geschiedde, ik vergat de planten te dompelen, ze zijn niet dood, maar erg lekker zijn ze ook niet, volgens mij. Er bestaat toch zoiets als Pokon?
Maar goed, zo belangrijk is dat nu ook weer niet dat ze in een verhaal zouden moeten.
Heb ik al verteld dat ik artrose heb? Ik heb een rollator en een scootmobiel. Die is buiten gebruik momenteel, hij wacht op een stopcontact om opgeladen te worden. Dit duurt lang, kost 500 euro en bestaat uit niet meer als een contact en een snoertje naar mijn scootmobiel.
De eerste dag reed ik al in de struiken, bij gebrek aan een cursusje ofzo, de tweede reed ik in volle vaart tegen twee, gelukkig lege, klikoos die met veel lawaai omvielen. Ik paniek gaf ik gas!
Ik heb het volgehouden en tot vorige week ging het goed. Toen was de accu leeg.
Hoewel ik er als klompje zenuwen er erg gespannen in zit. Ik rij zo langzaam mogelijk, haat hondjes die aan lange lijnen op de stoep lopen. Ik vertel aan iedereen dat ik oude vrouwtjes omver rijd en katten plat.
Dat is niet waar natuurlijk!
Nou, wie hebben we nog niet gehad? Mijn kinderen zijn volwassen, bijna dertig, hebben een relatie, alles gaat goed, gelukkig. Mijn dochter belt me elke avond of het nog goed met me gaat.
Ik maak haar wijs dat alles fantastisch is. Dat is niet waar. Net weer een aanslag van de belasting, geen huursubsidie volgend jaar! Wat is dat toch, denken ze dat ik een vlieg ben ofzo? Eén voor in een gigantisch web, zodat de bijbehorende spin me kan inwebben totdat ik alleen maar in paniek kan piepen wat mijn rekeningnummer is?
Die spinnen bestaan echt hoor, ze krijgen een speciale opleiding aan het Nationale Spinneninstituut, een onderafdeling van de belastingdienst.
Mijn mozaiekvriendin vertelt me dat ze oma wordt. Vindt dat erg leuk natuurlijk, maar weigert nu al om op te passen. Begrijpelijk, ze werkt al met kinderen.
¨Ach¨, zeg ik om haar wat op te vrolijken, ¨denk eens aan die schattige spuugbelletjes, dat koppie, die
schattige handjes en knollige voetjes.¨
Even verstilt ze, een zachte glimlach op het gelaat. Even maar..¨Ja,¨zegt ze,¨ die volle strontluiers, dat vreselijke geblér, lege flesjes, niet slapen. dat gedrein.¨
Ik grinnik.
Ze heeft gelijk.
Ik zie opeens dat ze dezelfde stippelschaaltjes heeft, die ik ook heb. ¨Dat is raar, dat kan geen toeval zijn, ik kom altijd en overal stippels tegen,¨ overdrijf ik. En zo tob ik verder.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch