Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Meer weten?

Sluiten

’t Graf

Door ema-sindelarova

Jonathan Müller

15 juli 1962 – 6 mei 1995

Ik kniel op het graf. De veldbloemen die ik net onderweg heb geplukt steek ik in een colaflesje, dan lijkt het alsof de kinderen dat hebben gedaan. Ik mag het niet doen. Ik mag hier niet komen. Ik mocht ook geen afscheid nemen van hem. Via via heb ik te horen gekregen dat hij dood was. Ik was toen al verhuisd om elkaar niet meer te kunnen zien. Om van elkaar af te kunnen blijven, want dat lukte niet als we bij hetzelfde bedrijf werkten, in dezelfde stad woonden, in hetzelfde land. Ik heb voor een chirurgische ingreep gekozen. Ik heb mij van hem afgesneden. Mijn leven zonder hem ergens anders voortgezet. Twee jaar later is hij verongelukt. Ik schreeuwde het uit… Dat had waarschijnlijk ook niet gemogen, maar ik woon ver, heel ver weg. Ver genoeg om heel hard te kunnen huilen zonder tot last te zijn.

Ze heeft onze brieven gevonden onder de stapel overhemden toen zij zijn kast aan het opruimen was na dat ongeluk. Stomme verstopplek ook! Jonathan, sukkel, waarom had je die brieven niet weggegooid, verbrand, of tenminste op een goede plek verstopt? Je hebt haar zo veel verdriet gedaan! Eerst ga je zomaar ineens dood en dan komt zij er nog achter dat je verliefd was op een ander. Op mij. Natuurlijk haat ze mij. Zou ik ook doen. Ik haat de grond waar jij nu op ligt…

Ik veeg mijn tranen weg en wil nog een kaarsje aansteken voordat ik hem weer alleen achterlaat. Ik sta op en draai mijn rug tegen de wind in om dat voor elkaar te krijgen.

Mijn God! Nee toch… Drie meter voor mij staat een vrouw. Zijn vrouw. Zijn weduwe… Twee hele lange seconden staar ik haar aan. Dan zeg ik zachtjes gedag en wil weggaan. Maar zij doet een stap naar voren:

“Steek je dat kaarsje nog aan of zal ik ‘t doen?”

geen reacties
0 Fictie

Absoluut

Tammo Ponte

0 Non-fictie

Miami

Stephan van Erp

2 Non-fictie

Migraine

Alexander Roessen