Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

tranen van de regenval

Door Tamara Miranda

Uit het boek Tranen van de regenval.

Langzaam kom ik erachter wat die letters betekenen. Die je op je vijfde gediagnostiseerd krijgt; MCDD. Multi Complex Development Disorder. Een vorm van autisme met extreme angsten, extreme fantasie en extreme emotieregulatiestoornis. Steeds vaker gebeurt dat. Je ontploft over niets. Dacht ik. Nu zie ik dat het altijd een reden heeft. Er ligt een angst onder of iets wat je niet begrijpt. Een onbekend woord, iets twee keer zeggen terwijl je de eerste keer nog niet verwerkt hebt. Ik ga cursussen volgen, stapels boeken lezen. Het helpt. Het advies ga niet lezen, dat de psychiater me gaf, blijkt het slechtste advies dat ik ooit gehad heb. Hoe meer ik lees, hoe beter ik je begrijp. Ik leer je lezen als een boek. Dat het in het Chinees geschreven lijkt, maakt het er niet makkelijker op.

De fantasie is geweldig. Die is altijd je gave geweest en zal het altijd blijven. De andere kant is dat je daardoor ook extreem bang bent, door alles wat in jouw hoofd opduikt. Eerst waren het vooral geluiden en onbekende woorden. Dader, loodgieter, ongeval. Nu afbeeldingen van skeletten, bloed en anatomische plaatjes. Nooit geweten dat er zoveel zijn. Ieder boek dat ik voorlees, iedere film, ieder tijdschrift dat in huis komt moet ik van te voren screenen. Ik lees geen krant, we kijken alleen dvdÕs sinds je op de tv een eng beeld ziet. Maandenlang wordt je er schreeuwend wakker van. Een enge poster in de stad: drie maanden niet slapen. Woedend maken ze me. Een onverwacht geluid kan je gillend naar me toe laten rennen. We benoemen elk geluid, gaan zoeken naar de oorzaak ervan. Je kan steeds beter uitleggen wat er gebeurt in je hoofd. Mama, als ik dat krakende geluid hoor dan zie ik een monster voor me die door een stoel heen zakt. Of een tijger die zijn nagels in mij slaat.

Ik haat het. Dat ik die dingen niet weg kan halen uit je hoofd. Acht keer per nacht word je wakker en zit ik naast je. Met mijn hand op je hoofd, totdat je weer slaapt. Het moeilijkst is het als ik je bij me in bed genomen heb. Als ik je in mijn armen houd, en ik je dan niet kan beschermen. Niet kan troosten. Dat je gilt en trilt over je hele lijf terwijl ik je vasthoud met alles wat ik in me heb. Dat al mijn liefde en mijn hele lijf en ziel niet genoeg zijn om jouw monsters te verjagen. Dat maakt het ondragelijk. Dat is MCDD dus. Uitputtend. Slopend. Zowel voor jou als voor mij. MCDD is topsport zonder medailles. Ik wil het vervloeken. Maar dat kan niet. Want het hoort bij jou.

PILLEN
Antipsychotica. ZoÕn groot woord voor zoÕ n klein jongetje. Niemand weet wat het met je hersenen doet. Wat de lange termijn effecten ervan zijn. Zeven jaar ben je. De psychiater zegt dat medicijnen kunnen helpen. Die leggen een soort laagje in je hersenen waardoor alles niet meer zo ongefilterd binnenkomt. Waardoor er rust in dat hoofd komt. En angsten geremd worden. Een keer eerder heb ik een angstremmer bij je geprobeerd. Na de monsters in de vloer, toen je zes was. Na twee druppels van het spul kreeg je enorme tics. Meteen gestopt. Medicatie is gif. Het laatste redmiddel.
Het gaat niet langer. Wie ben ik dat ik je dat niet gun? Dat ik me laat be•nvloeden door iedereen die roept dat we kinderen verdoven om ze hanteerbaar te maken. Je gaat geweldig op school, je hebt vriendjes, je maakt je lessen, je vindt het fijn. Als je thuiskomt, ben je kapot. Zo moe, dat je alleen nog kan huilen en slaan. Als je boos wordt, moet ik boven op je gaan zitten om te zorgen dat je mij of het huis niet kort en klein slaat. Dat gebeurt nu steeds vaker. Elke dag. Soms tien keer op een dag. Soms sla je me een blauw oog of een dikke neus. Soms sla je de oppas, soms gaat er alleen iets kapot in huis, de wasmand, de iPad. Soms, heel soms, schrik ik zo van een klap in mijn gezicht, dat ik je terugsla. Dan zitten we samen te huilen met onze armen om elkaar heen. Het spijt me zo, ik wilde je geen pijn doen. Jij ook niet maar je kan het niet stoppen. Ik kan je nu nog net aan, als ik snel genoeg ben kan ik een blauw oog voorkomen. Hoe moet dat als je vijftien bent?

Het allerergste vind ik het verdriet in je ogen, als je weer rustig bent. Je wilt me niet slaan, je wil niemand pijn doen. Er is alleen kortsluiting in je hoofd, het ontploft. Ik zie hoe hard je werkt, hoe hard je je best doet, het lukt je gewoon niet. Ik overleg met mijn vader, mijn moeder. Met andere moeders die vertellen hoe blij ze uiteindelijk met medicatie zijn. Uiteindelijk moet ik het toch in mijn eentje beslissen. Nu mis ik die persoon die net zo dicht bij jou had kunnen staan als ik. Je vader. Er is een middel, zonder bijwerkingen, zonder die afschuwelijke bijsluiter die zegt dat er mogelijke bijwerkingingen zijn en in zeldzame gevallen kan leiden tot dood. Zoals er staat op de bijsluiter van Ritalin die in grote hoeveelheden aan steeds meer kinderen gegeven wordt. De problemen worden steeds groter. Ik vraag of je op speciaal-onderwijs geen medicatie zou hoeven slikken. De psychiater zegt van niet. Er zijn dingen in jouw lijf, stofjes in jouw hersenen aan de gang die niet overgaan door rust, reinheid, regelmaat, vitaminesupplementen, visolie, magnesium, speciale di‘ten, allergie‘n, leaking gut-syndromen alles wat we al geprobeerd hebben. Jouw overprikkeling en je overbelasting verdwijnt niet. Je angst wordt elke dag groter. We staan op de wachtlijst voor een autisme-geleidehond. Je woorden gaan steeds meer lijken op die van de mcdd-kinderen op internet waar ik over gelezen heb; Ik haat je mama, ik wou dat je dood was, kuthoer.

Soms weet ik niet meer waar mijn liefde voor jou gebleven is. Hij lijkt wel kwijt, weg. Huilend bel ik mijn therapeut op. Hij is niet weg zegt ze, alleen verstopt. Zo gaat dat met liefde. Soms zit er zoveel ruis voor dat je er niet meer bij kan komen. Steeds vaker kan ik er niet meer bij. Er zijn dagen dat ik denk dat gewoon niet meer gaat. Dat we de dag niet meer door kunnen komen. Dat ik niet meer kan. Vooral de weekenden dat je de hele dag thuis bent en we allebei te moe en te kapot zijn. Op schooldagen zit je steeds vaker thuis, ze zijn teveel voor je.

Er zijn dagen dat ik denk dat ik jou niet op kan op kan voeden. Dat ik het niet meer kan. Dat ik het niet meer volhoud. Dagen dat je net twee uur achter elkaar geschreeuwd en geschopt en geslagen hebt. Voor de vierde keer die dag. Dat ik de strafhoek, het time-out stoeltje, de knuffel-houtgreep, zowel de strenge als de begrijpende moeder geprobeerd heb. De professional van mijn autisme-coach opleidingen, de neutrale, de besliste, de gezaghebber, de politieagent en de maatschappelijk werker. Zelfs de strenge vader. Dat ben ik allemaal niet. Ik ben je moeder.

Er zijn dagen dat jij nadat je me voor alles uitgemaakt en geslagen hebt, zodra je gekalmeerd bent, opgelucht en vrolijk je bed in klimt, alsof er niets gebeurd is. Dat ik dan tegen je zeg dat ik van je hou en aan mijn stem hoor dat die leeg is, huichelachtig. Dat ik bang ben dat ik het niet meer kan. Niet meer wil. Jouw moeder zijn. En dat is het aller-aller ergste gevoel wat ik ooit gevoeld heb.

Je weet nooit bij wie het wel en bij wie het niet werkt, zegt de psychiater. Je wil geen pillen tegen bang zeg je. Als ik die moet, dan neem ik ze nooit! Ik stop dus uit liefde gif in je lijf en noem het een vitaminepil. Wat ben ik voor een moeder?

Na vier dage anti-psychotica moet ik huilen. Ik heb mijn kind terug. De hele, knuffelachtige, lieve, zorgzame, inlevende, creatieve jij. Hoe je echt bent. Alles wat helemaal kwijt leek te zijn is terug.
Je bent niet verdoofd, niet van karakter veranderd. Je bent eindelijk weer jezelf. Ineens kun je maken wat je hoofd verzint. Waar het eerst bleef steken in de drukte in je hoofd tussen je verhalen door, ben je nu de hele dag aan het knutselen, alles wat je hoofd verzint kunnen je handen maken. Ik ben zo onzeggelijk blij. En boos. Woedend op de hele wereld, die me bang, slecht en schuldig heeft doen voelen. Op de artikelen en meningen van anderen die zeggen dat ouders uit gemakzucht hun kinderen medicatie geven, omdat ze niet meer op kunnen voeden. Boos op mezelf, dat ik naar ze geluisterd heb. Dat ik het niet eerder heb gedaan. Je angst verdwijnt helaas niet.

21 reacties

Joke

zaterdag, 15:36

Prachtige moeder ben je. veel bewondering.
gefeliciteerd met je verhaal

Nicole Peeters

zaterdag, 22:25

Ik voel jouw woorden. Mooi geschreven.

Petra

woensdag, 10:22

Ik hoop dat de autosmegeleide hond jullie heel snel kan komen versterken .
Het verhaal is goed geschreven, rauwe harde werkelijkheid en toch zoveel liefde.

Iris Freijmuth

zaterdag, 18:35

Prachtig en heel aangrijpend zoals jij je gevoelens, onmacht en frustratie beschrijft en die van jouw zoon. De oerkracht die het moederschap meester maakt, is zo ongelofelijk mooi om te lezen. Wat een liefde! Ik kijk er naar uit om het boek te lezen!

Nathalie

woensdag, 12:09

Allemachtig prachtig! Van een openheid en eerlijkheid die het gevoel van machteloosheid door de liefde heen heel invoelbaar maakt. Hear! Hear!

Rob Dik Engelsman

dinsdag, 18:13

1680 woorden, Het moet niet erg moeilijk zijn om het in te korten. Je draaft af en toe een beetje door.

Saskia Moerbeek

zondag, 18:56

Prachtig verhaal over de twijfel en de noodzaak een keuze te maken

Bärbel

zondag, 18:52

Mooi gezegd, goed gedaan. 100% herkenbaar, woord voor woord. Na een aantal verdrietige en eenzame jaren heeft medicatie onze 4 blinde muren opengebrokenen. Minder angsten, meer vreugde. Het gaat ons lukken, en jullie ook!

Tamara Baars

zondag, 15:23

Dat er veel mensen mogen zijn die iets hebben aan jouw verhaal. Mooi geschreven. Ik zie dat je likes als een raket gaan, dus ik zou de datum van het debutantenbal maar vast vrij houden. Succes!

Tamara miranda

zondag, 10:43

Bandon, het middel dat mijn zoon krijgt is abilify of aripripazol, hii heeft een hele lage dosis nodig om zich goed te voelen, 3,5 Mg met nauwelijks bijw het ehet. Fijn om te lezen dat het jou en misschien je moeder kan helpen om dit soort dingen te lezen. En fijn dat je ook al het laat geholpen bent met een diagnose. Dat verklaart vaak zoveel. Het belangrijkste vindt ik dat je, net als mijn zoon, weet dat het niet aan jou ligt!!

Jessica

zondag, 10:25

Lieve Tamara, krachtige vrouw,
Ik heb je stem gehoord en de mijne gegeven.
Jessica

Banton

zondag, 09:23

Mooi geschreven. Wat een strijd… Mijn moeder had ook veel problemen met mij vroeger (angsten, niet willen eten, enorme fantasie, etc), omdat ik ook autisme heb, maar het was toen niet herkend nog, pas op mijn 37ste.

Welk middel is er uiteindelijk gegeven? Ik wil zelf graag iets om de boel rustig van binnen te krijgen, maar het is erg eng. Zoveel bijwerkingen noemen alle soorten medicatie op. Als je er dus eentje zonder enge bijwerkingen kent zoals je schreef, zou ik die graag te weten komen.

Alvast bedankt!

Cisca

zondag, 09:06

Wauw……… wat zou ik graag je boek lezen. Respect! Ken soortgelijke kinderen en heb alleen maar diep respect.

Luciana

zondag, 08:49

Have been there! <3

Margreet

zondag, 08:07

Zeer herkenbaar helaas, zou zo graag het verder willen lezen.

Esther Kremer

zaterdag, 22:49

Raakte me diep, dit boek moet gewoon winnen!!!!

Samantha

zaterdag, 19:44

Super mooi geschreven!!!!
Ik kijk nu al uit naar Je boek

Groetjes samantha

Monique

zaterdag, 19:43

Met tranen en een brok in mijn keel gelezen. Wat een herkenning in dit verhaal. De wanhoop, verdriet, kracht, onmacht, erg herkenbaar! Ik ga het boek zeker kopen.. Wanneer komt het uit?

Jeanette

zaterdag, 15:55

Wat herkenbaar, ben heel benieuwd naar je hele boek!!

Ria

vrijdag, 11:33

Ik ga even terug in de tijd, krijg flashbacks als ik dit lees…..besef me hoe veel wij gegroeid zijn en hoeveel wij hebben geleerd van onze kids en andersom….nu de rest van de wereld nog ♥

Tura Gerards

vrijdag, 09:45

Wat aangrijpend, Tamara. En wat goed dat je het opgeschreven hebt. En wat fijn dat die medicijnen helpen. Alle liefde en kracht toegewenst, Tura

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch