Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Trappen

Door Aldred Bearsson

Trappen

Haar lichaam verliet de woning op een draagbaar. Eerst de steile zoldertrap af naar de verdieping en na twee lastige draaien de even steile trap naar beneden, naar de begane grond. Hier kwam de laatste draai, naar de voordeur, die al openstond. De trappen lagen boven elkaar. Er was er nog een, die naar de kelder voerde. Samen vormden ze, wanneer je de onderste treden steeds met de bovenste van de volgende trap zou verbinden, een verticale zigzaglijn. Maar hoe ruimtebesparend ook gebouwd, het trappenhuis was te smal, en dit ging niet lukken zonder oneerbiedig botswerk, constateerden de twee heren van de begrafenisonderneming zwijgend. Haar man stond er roerloos bij, zijn armen ergens in de lucht. Toen hij merkte dat hij ook het touw mee naar beneden had genomen, wierp hij het van zich af, op de grond, en schopte hij er net zo lang tegen aan tot het onbeweeglijk in de hoek lag. Hoe doen jullie dit dan met grote kasten en zo, vroeg een van de mannen – impulsief. Maar de echtgenoot gaf gewoon antwoord: meestal schroefden we alles eerst uit elkaar. Hij manoeuvreerde zich tussen de kapstok en de baar, en boog zich over zijn vrouw. De twee mannen begrepen zijn bedoeling, de een stapte achterwaarts een trede naar boven, wat lenigheid vereiste, de andere drukte zich plat tegen de trapmuur. Met de nog voorradige handen en voeten probeerden ze de baar voor wegslippen te behoeden. De echtgenoot ritste de hoes open, gespte zijn vrouw los, plaatste zijn armen onder haar lichaam en tilde haar op. Ze schoof, ze werd alweer wat minder stijf, gewillig in zijn armen. Hij liep voetje voor voetje met haar naar de voordeur. Haar hoofd leunde tegen zijn schouder, haar benen schuurden tegen de gangmuur – een van de mannen rukte er iets aan, hij ging ervoor door zijn knieën achter de echtgenoot, waardoor ze losschoten. De echtgenoot keerde zich nu een slag en stapte zijwaarts verder, over de drempel de straat op, waar hij een tijdje met haar in zijn armen stond en de buurtgenoten aanstaarde die op een afstandje toekeken. De mannen trokken snel het verrijdbare onderstel uit het busje, legden de baar erop en hielpen hem bij het neerleggen van zijn vrouw. Na een kort overleg stapte ook de echtgenoot in. Tijdens het wegrijden zag hij hoe een van zijn buren een fietser, die nieuwsgierig aan kwam rijden, lachend een high-five gaf.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch