Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Uit naam der liefde

Door janine-amelie-schakel

Ik schrik op van een onmiskenbaar geluid. Het is mijn vader die onderaan de trap op zijn duim en wijsvinger fluit. De snerpende klank gaat dwars door twee deuren en bereikt met gemak mijn zolderkamer, zélfs terwijl de muziek hard staat.
Ik open mijn kamerdeur en hoor hem roepen:
‘Feline van Asten, naar beneden komen. Nu.’
Op mijn hoede voor wat er komen gaat daal ik de trap af.
Pap kan nogal eens uit zijn slof schieten wanneer ik volgens hem te hard lach, praat, dans, bel, rap, muziek maak of luister.

Voorzichtig duw ik de deur van de eetkamer open.
‘Zo daar ben je. Je vader en je moeder willen heel graag even met je praten. We verwachten dat je eerlijk bent. Ga zitten.’
Ik schuif aan tafel en kijk naar mijn moeder. Ze ziet eruit alsof ze net gehuild heeft.

Mijn vader steekt van wal.
‘Hoor eens Feline. Het valt me zwaar dit te moeten zeggen, maar we hebben je dagboek gelezen.’
‘Wát?! roep ik verbijsterd. ‘Heb je, hebben jullie stiekem in mijn kamer lopen snuffelen?’
‘Pas jij een beetje op je toon, jongedame? Wil je werkelijk een discussie met mij aangaan over wie hier de grootste stiekemerd is? Want dan kan ik nog wel een boekje opendoen, hoor. Wil je dat?’
Ik besluit mijn mond te houden, dat is meestal effectiever dan dit soort “vragen” beantwoorden.

‘Luister, wij hebben jou naar beneden geroepen om met je te praten over het leven dat jij ongestoord denkt te kunnen leiden onder mijn dak, terwijl ik hier, je hardwerkende vader, klauwen met geld uitgeef aan allerlei remedial teachings en andere instanties om je met veel moeite het gedrag van een normale meid van dertien bij te spijkeren. Maar je steekt een dikke middelvinger naar mij op met dat gedrag van je, dus ik begin ernstig te twijfelen of ik de geldkraan niet gewoon helemaal dicht zal draaien. Dan kan je het zelf lekker gaan uitzoeken.’
Ik stotter: ‘mijn dagboek is mijn privacy.. Je hebt het recht niet om zomaar..’
‘Ik heb het vólste recht om te doen wat ik moet doen wanneer het om het welzijn van mijn dochter gaat. En daarbij wil ik je herinneren aan de keren dat jij ongevraagd met je tengels aan mijn spullen zat. Zullen we het daar eens over hebben?’
Zonder mijn reactie af te wachten gaat hij verder: ‘sinds jij zo’n stiekem tweede leven leidt en helemaal niéts uit jezelf verteld, heb je mij gedwongen om als ome agent op te treden en uit te zoeken wat je allemaal uitspookt en met wie. Daarbij laat je je dagboek met zulk gemak rondslingeren, werkelijk alsof je wílde dat wij het lazen. ‘
Hij kijkt me aan.
‘Was dat zo? Kom jij soms aandacht tekort? Echt, ik begin me steeds vaker af te vragen of jij mijn dochter eigenlijk wel bent. Heb je een afwijking ofzo?’
Hij schudt zijn hoofd.

Ik weet niets meer te zeggen. Dit heb ik laatste tijd wel vaker. Ik hoor alleen maar een constante pieptoon in m’n oren, alsof er zojuist een ontploffing vlakbij mijn hoofd heeft plaatsgevonden.
Mijn vader praat wel, maar het lijkt alsof er watten om zijn woorden zitten.
‘Je rookt en blowt.. je begeeft je in huizen zonder ouderlijk toezicht, je doet je huiswerk niet en je liegt tegen mij over je roostertijden..’ hoor ik hem in de verte zeggen.
Hij schudt zijn hoofd onophoudelijk.
‘Meisje ..’ hij pakt me bij mijn kin zodat ik hem moet aankijken. Hij lijkt iets milder nu.
‘Beloof je vader dat je er meteen mee ophoudt. Met dit rare gedoe van je. ’
Ik knik van ja, ook al weet ik niet helemaal precies waar hij op doelt. Ik wil dat zijn bui overwaait.
‘Beloof het.’
‘Ik..beloof het.’
‘Daar hou ik je aan jongedame. En belofte maakt schuld. Dat weet je hé?’
‘Hm hm.’
‘Goed, dan verwacht ik óók dat je de verbinding verbreekt met die jongen waar je over schrijft.
Hij lijkt me in geen énkel opzicht een goede partij voor jou. Voor je jezelf in nog meer drama gaat begeven, wil ik je met klem adviseren: trek je terug. Je mentor noemt hem een crimineel en ik denk dat hij geen ongelijk heeft.’
‘Wat?’ roep ik. ‘Mijn mentor? Hoe..?’
‘Ja, ik heb hem vanmiddag even opgebeld.’ zegt mijn vader doodkalm.
‘Dit kan niet, papa, dit kun je niet maken!’ Ik schuif mijn stoel naar achteren en wil weglopen.
‘Luister eens, kom jij eens heel gauw terug op je plek.’ Hij knipt met zijn vingers.
Ik neem langzaam weer plaats en sla mijn armen over elkaar.
‘Ja, je kunt defensief gaan doen, maar moet jij je eens voorstellen in wat voor staat ik was na het lezen van al die ongein? Voordat ik mijn dochter aan de eerste de beste klaploper kwijt ben, grijp ik in. Ik tref maatregelen. Dat begrijp je toch wel? Jij bent mijn kind. Het is mijn taak je te beschermen zoveel als ik kan. Jij bent mooi en kwetsbaar en bovendien vreselijk beïnvloedbaar. Ik moet je aan je haren trekken, voordat je afglijdt. Voor je in de goot beland met een spuit in je arm. Ik moet je daar zoveel mogelijk voor behoeden.’
Hij aait ineens mijn wang. ‘Lieverd, snap jij dat wel? Snap jij mijn en onze zorgen?’
Nu begin ik te huilen. Het is een warboel geworden in mijn hoofd.
‘Wees nou eens eerlijk tegen je vader. Vertrouw jij die jongen?’
Door de tranen heen kan ik alleen maar hakkelen:
‘ Je kent.. hem… niet. Je weet.. niet wat wij hebben. Ik hou van hem.’
‘Hoor je dat, Martha?’ mijn vader lacht een scheef lachje naar mijn moeder.
‘Feline, meisje’ zegt hij. ‘Jij kunt ónmogelijk nu al weten wat houden van precies betekent.
Kijk, ik kan je niet dwingen om het uit te maken. Die keuze is geheel aan jou, maar mijn zegen krijg je niet. Ik zal heel erg teleurgesteld in je zijn en je keuze heeft natuurlijk consequenties. Ik zal je naar een andere school moeten sturen, bijvoorbeeld. En toneel, tja, daar moeten we dan ook goed naar kijken. Want als jij ervoor kiest om maar te blijven aankloten in je leven, dan ga ik je hobby’s ook niet meer betalen. Sowieso ben ik van plan dat hele toneel en muziek gedoe van jou op een lager pitje te zetten, want je hebt een schop onder je kont nodig, zodat je je eens met je toekomst gaat bezighouden en met mensen van je eigen kaliber.’
Hij zucht.
‘Felientje, ik begrijp dat je dénkt dat je van die jongen houdt, maar je wordt gebruikt waar je bij staat.
Je ziet het zelf alleen niet. Zo naïef ben je gewoon.’
Het snot druipt uit mijn neus. Mijn moeder geeft me een zakdoekje.
Mijn vader kijkt me aan.
‘Ik bedoel het niet kwaad, pop. Ik behoed je alleen. Wees je vader eens een keer dankbaar.
Je moet toch toegeven dat je helemaal de weg kwijt bent geraakt en dat je jezelf in de drugs en de apenmuziek bent verloren.’
Ik hoor hem zwaar ademen van ingehouden drift.
‘Laten we maar afspreken dat dit een tijdelijke, puberale escapade is geweest. Een experimentele fase in je leven. Hé?’
Mijn schouders gaan omhoog, maar tegelijkertijd knik ik van ja.
Het zal wel?
‘Zeg jij ook eens wat, Martha’.
Mijn moeder kucht. ‘Ja, ik ben natuurlijk ook heel erg geschrokken. Wij willen het beste voor jou en.. ik denk dat je vader alles al gezegd heeft. Zie het als een tijdelijk iets. En denk maar aan de goede dingen die je er uit gehaald hebt. Denk maar positief terug.’

Een maand later zit ik in de auto naast mijn vader op weg naar school.
Hij lacht en trommelt vrolijk op het stuur.
‘Laat ze maar een poepie ruiken daar straks. Je weet he?’
Ik knik en zeg zoals ik het van hem geleerd heb: ‘een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. Ze steekt met haar kop boven het maaiveld uit en ze laat alle kneuzen links liggen.’
‘Héél goed, pop. Zo hoor ik het graag. En nou doorzetten die spirit he!’
‘Yes.’
Hij aait mijn wang en zet Michael Jackson in de cd- wisselaar wat harder.

Ik begrijp niet waarom zó fijn voelt om papa blij te maken.
Om hem maar te doen laten geloven dat ik geen ‘hopeloos rare dochter’ ben, begin ik zelf haast overtuigd te raken van mijn nieuwe rol als superieure meid, die wel degelijk op haar toekomst is voorbereid.

Gek, hoe in een oogwenk het mooie, het pure in jezelf kan worden weggevaagd. Compleet overspoeld, als een onder water gelopen eiland. Verzwolgen door een storm aan angst.
Alsof ze nooit bestaan heeft.

2 reacties

Ida Vonk

dinsdag, 20:05

Heel mooi, de Michael Jackson cd maakt het voor mij als dyhardfan helemaal af haha. Dank je voor je inspiratie, by the way, ik ben ook een vriendin van Tineke.
groetjesx

Linda

zaterdag, 11:58

Aangrijpend maar mooi geschreven!

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch