Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Velmoria von Backenbach

Door klone sideburner

Een handgeschreven brief maakte haar dag meer dan goed. Ze had al maanden geen post meer gehad dat haar persoonlijke staf de moeite van het melden waard vond. Ze had in haar hele leven nog nooit een rekening, belastingbrief of andere vermoeiende schrijfsels ontvangen waar een ieders hoofd nooit naar stond. Alles was altijd geregeld zoals zij het graag bliefde, tot aan de haar entourage toe. Het was handig, nuttig en ongetwijfeld zinvol, maar daardoor ook enorm saai in haar dagelijkse beslommeringen. Al die mannetjes die trouw hun werk deden zonder maar een moment te vloeken of te morren. Al die dames die haar met raad en daad terzijde stonden zonder een zweem van twijfel of gebrek aan loyaliteit….Ze sloot zachtjes de dubbele deur van de rookkamer ten teken dat ze even behoefte had aan wat privacy. Iedereen wist dat…Althans, daar ging ze als vanzelfsprekend maar vanuit. De zoetige geur van eeuwenoude rookdrift die haar voorgeslacht hier ritueel de lucht in joeg had in de loop der tijden alles bedekt met een mooie patina van bruin doorleeft verleden. Ze kwam hier graag en altijd alleen. Ze schopte haar elegante muiltjes in een hoek en ging relaxed met haar benen wijd zitten in de grootste leren zetel die de ruimte bezette, Het zitleer van haar opa Mortiaan. Ze liet de enveloppe bungelen tussen haar ranke knieën terwijl ze alleen het puntje van de enveloppe beet had.….Keek eens naar het zacht wiegende papier en hield het daarna omhoog als was het een zoute haring met uitjes. Het handschrift kwam haar totaal niet bekend voor. Een ding wist ze wel, het was van een vrouw, dat kon bijna niet anders. Mannen hebben namelijk nooit van zulke ronde letters. Al twijfelde ze al jaren hevig of ze wel zoveel verstand had van mannen. Een gegronde reden om de eeuwenoude cliché’s over de heren dus maar voor hele waarheid aan te nemen. In dit geval…Mannen schrijven als treiterende tovenaars in een schrift dat zij als vrouw nooit zou kunnen ontcijferen. Ze deed het er maar mee. Zoals ze haar hele leven het spelletje van barones al vervulde op een op haar geleerde manier…..Met stijl en in voortzettende traditie van de familie.

Haar wereldje was zeer klein, maar dat besef was als kind al pijnlijk doorgedrongen toen ze steeds weer tegen dezelfde neefjes en nichtjes aan zat te kijken. Saaiheid als gedwongen levensovertuiging. Het had haar levenslust bijna gebroken in de knop…Als daar niet haar tante Velma was geweest. Het zwarte schaap van de club. Het lievelingszusje van haar vader. Hij had haar zelfs Velma willen noemen, maar wijlen haar moeder had er een stokje voor gestoken. Na wekenlang stilzwijgende oorlogsvoering was Velmoria er als compromis uitgerold. Een naam als een lastige puzzel, net als de brief die ze nog steeds in de enveloppe had zitten. Net als de soms gespleten fantasie die haar al meer dan twintig jaar bezig hield als ze alleen in de rookkamer was. De enige plek waar niemand anders kwam….Nooit! Stel je toch eens voor…Nee, ze stond op en liep bijna huppelend als een klein meisje naar de wandkast. Trok voor de leek bijna achteloos een willekeurige lade open en pakte er een groot mes uit. Het mes waar haar overgrootvader Benlammert naar het schijnt eigenhandig een giftige pijl mee uit zijn onderbeen heeft verwijderd. Geschoten door een inheemse krijger met een blaaspijp tijdens zijn onaangekondigde bezoek aan Borneo. Het zou haar wat. Ze kneep even haar mooie groene kijkers tot kiertjes en draaide zich in een flits om. Het mes suiste zingend door de kamer en met een doffe klap bleef het steken in de linkerdeur. Alsof er een zoeklicht aanging en het leek of de bodem in brand stond sprong ze geconcentreert van de ene tafel via de sectie opgezet en ooit afgeschoten naar de brede vensterbanken aan de rechterzijde om op het laatst via een subtiele salto…Vol tegen een bijzettafeltje te klappen. Ze struikelde en bleef heel even liggen. Dat heb je niet goed gedaan Dominiaan…Heerster van de nacht. Dat ging niet helemaal volgens plan. Ze krabbelde op en trok het mes uit de deur. Geen goede beurt voor de zelfbenoemde koningin van de duistere kamer.

Ze lachtte stilletjes in haarzelf toen ze bijna besloot toe te geven aan haar tweede dwingende persoonlijkheid….. Dominiaan. Haar nieuwsgierigheid kwam net op tijd terug om het naderende onheil te keren. Nee, ze kon de brief alleen lezen als Velmoria. Als de goede vriendelijke barones. Ze liep naar dezelfde wandkast en trok aan een hendel. Gooide een mooie whiskey in het klaargezette kristallen glas en keek een moment in de spiegel van het tafeltje. Haar ogen stonden nog in de verkeerde stand. De stand van Dominiaan….Ze nam een ferme slok en keek nogmaals. De behoefte om het tuttige rijkeluisjurkje van haar lijf te scheuren was allerminst verdwenen, maar ze vocht tegen de behoefte haar duistere kant volledig toe te laten. Ze nam nog een beste slok van haar Bowmallichan Breaniché en nam daarna een dikke cubaanse sigaar uit de geconserveerde schatkist. Ja ze hield van echte mannensigaren en met elke teug verdween Dominiaan langzaam uit haar gespannen lichaam. Velmoria was terug. De eerste keer dat ze door zoiets banaals als een ongelezen brief terugkeerde naar haar basis-ik. De saaie ietwat suffe ik. En nu gaan we maar eens kijken of het de moeite van het uitstellen waard is, fluisterde ze in haarzelf. Want uitstel zou het worden, Dominiaan was een sterke en krachtige persoonlijkheid. Die sprak je niet zomaar tegen in de rookkamer. Heel even dacht ze aan de uitgebreide collectie wapens en de geheime uitgang naar de buitenwereld zonder dat ze herkend werd als barones von Backenbacher, gerespecteerd lid van de duitse adel en eigenaresse van landgoed Døffenblau aan de rand van het Døffenblauer Ziehltal. Ze ging op de grond in de lotushouding zitten voor de troon van Mortiaan, draaide een keertje stoer met het mes en stak het in een de bovenkant van de enveloppe.

Tergend nauwkeurig sneed ze langs de scherpe kant, stak bijna met genotmakende moeite haar hand in de opening en haalde langzaam twee blaadjes kraakwit en met zwarte inkt beschreven papier zonder lijntjes uit de snede….Net als ze wilt gaan lezen gaat plots het licht uit. Ze doet de brief, die bijeen gehouden wordt door twee naast elkaar gestoken nietjes terug in de enveloppe en loopt de rookkamer uit…Alfons, wat is er aan de hand met de stroom?

Alfons ligt voor dood naast de meterkast….

Klone

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch