Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Voltooide tijd

Door Esther Musch

Voltooide tijd

‘Ik wil niet meer leven.’

Twee gezichten keken verbaasd op en staarden naar hun moeder. Vogels floten vrolijk hun lied en de zon scheen fel. Een kat zat startklaar om een aanval op een duif in te zetten, die niets vermoedend in het gras zat.

‘Wie wil er nog wat drinken?’ vroeg hun moeder en ze stond op uit haar tuinstoel.

‘Mam!’ klonk het tegelijkertijd uit twee monden.

‘Ga zitten’, zei Bart. ‘Dat drinken komt later wel. Hoezo wil je niet meer leven? Waar komt dat nu ineens vandaan?’

‘Zo ineens is het niet. Ik heb een mooie leeftijd en ben er klaar mee.’

‘Ben je niet gelukkig?’ vroeg Judith.

‘Gelukkig? Ach, wat is geluk. Ik ben klaar met het leven. Dat is het meer. Ik heb een mooi leven gehad. Ik merk dat het mij iedere dag moeite kost om uit bed te komen. En waarvoor?’

‘Wat dacht je van ons? En je kleinkinderen? Is dat niet voldoende?’ reageerde Bart. ‘Je kunt toch niet zomaar bepalen dat je dood wilt.’

Ze zag het onbegrip op de gezichten van haar kinderen. Al maanden had ze metdeze gedachte rondgelopenen ze vond dat ze het haar kinderen moest vertellen. Maar hoe vertel je zoiets? Ze zag de kat van de buren op een duif afrennen. Te laat om het beest te kunnen pakken. Hij bleef het proberen, maar was altijd te laat. Gelukkig maar, dacht ze, al was ze geen liefhebber van duiven, maar ze gunde die beestenniet zo’n gewelddadige dood.

Hoe kan ik hen nu duidelijk maken dat het goed is en dat het mooi is geweest? Ze veegde het zweet van haar voorhoofd. Ze kon steeds minder tegen de warmte, dacht ze. Ze keek haar zoon aan.

‘Schat, het heeft echt niets met jullie te maken. Ik hou van jullie. Ik vind het fijn als jullie langskomen. Als jullie weg gaan ben ik alleen. Dat breekt me op en ik mis jullie vader.’

‘Maar je gaat toch twee keer per week naar pilates? Je doet die computercursus en spreekt af met vriendinnen. Ik snap het niet.’

‘Het is ook lastig te begrijpen. Jij bent jong, staat midden in het leven. Ik heb je vader en zussen verloren. Mensen die dichtbij staan. Die mij kenden. Die contacten mis ik. Ik ben eenzaam, ondanks jullie. Dat gaat niet meer veranderen. Hoeveel ik ook doe, de eenzaamheid zit in me. Pilates neemt dat niet weg. Wat ik van jullie wil, is dat jullie mijn wens respecteren.’

‘Ik vind je knap egoïstisch. Je denkt alleen aan jezelf’.

‘Bart, dat moet je niet zeggen!’ zei Judith met een stem die een octaaf hoger klonk. ‘Hoe kan je nu zeggen dat het egoïstisch is?’

‘Wil jij dan dat ze dood gaat?’

‘Natuurlijk niet. Ik vind dat we moet kijken of we het kunnen begrijpen.’

‘Hier valt niets aan te begrijpen. Lichamelijk is er niets mis met je. Geestelijk trouwens ook niet, alhoewel ik nu mijn twijfels heb. Hoe kan je nu dood willen?’

‘Voor mij is het leven klaar. Ik heb een fijn leven gehad. Maar het is klaar. Jij noemt het egoïstisch, maar het is toch zo dat het mijn leven is? Jullie zijn zelfstandig en hebben mij niet mee nodig. Niemand heeft mij nodig.’

Ze zuchtte. Hier was ze al bang voor. Ze begrepen haar niet. Daarom had ze het uitgesteld om het te vertellen. Makkelijker was het geweest als ze gewoon een einde aan haar leven had gemaakt, zonder het met hen te delen. Het zal wel door het leeftijdsverschil komen, dacht ze.

‘Wat maakt dat je klaar bent met het leven mam?’ vroeg Judith. ‘Hoe weet je dat het tijd is, dat je niet verder wilt? Een terugweg is er niet. Spijt krijgen kan niet. Het lijkt mij een ingewikkelde keuze.’

‘Het is geen makkelijke keuze. Het is niet zo dat ik wakker werd en dacht; nu wil ik niet meer leven. Het is een proces geweest van maanden, misschien wel jaren. Het is begonnen na het overlijden van jullie vader. Eerst dacht ik nog dat het kwam door het verdriet. Nu jaren verder, weet ik dat het meer is. Het is een soort van acceptatie. Wetend dat ik alles uit het leven heb gehaald wat er in zit. Nu is het leeg, zonder betekenis. Zie het als een soort sleur. Het is het normale proces van het leven en ik heb er vrede mee. Ik heb alleen geen zin meer in nog meer jaren sleur. Waarom niet zelf beslissen dat het genoeg is, in plaats van wachten op de dood. Misschien met een ziekteproces er aan voorafgaand. Ik zie de dood niet als iets engs. Sterker, ik kijk er naar uit.’

‘Ik vind niet dat je als mens zelf mag bepalen over de dood. Het kan zijn dat je er over een paar maanden anders over denkt en dan is het te laat,’ mopperde Bart.

‘Voordeel is dat ik dat dan niet weet,’ grapte zijn moeder. ‘Nee, sorry Bart, ik moet er geen grapje over maken. Ik weet het zeker. Ik wil het niet omdat ik mij depressief voel. Ik ben klaar met het leven.’

‘Mam, wil je misschien naar een psycholoog of zo. Of de huisarts?’

‘Ik ben bij de huisarts geweest. Die kan niets voor mij betekenen. Euthanasie kan alleen bij lichamelijk lijden.’

‘Oh mam, ben je al zover?’

‘Lieverd, dit is niet iets wat ik zomaar roep. Ik snap dat jullie de tijd nodig hebben om het te verwerken. Ik ben er al een hele tijd mee bezig.’

Judith stond op uit haar stoel en liep naar haar moeder. Ze sloeg haar armen om haar heen, terwijl de tranen over haar wangen liepen. De kat sprong op de lege stoel en vleide zich behaaglijk op het zachte kussen. Boven hoorden ze hoe een deur met een harde klap dicht viel. Vogels schrokken op van het geluid en vlogen weg uit de bomen. De zon werd even verduisterd door een wolk. In de verte huilde een kind.

‘Weet je mam, wij hebben echt geen idee. Wij kunnen ons niet voorstellen hoe het is om in jouw schoenen te staan. Welke keuze je ook maakt, ik sta achter je. Ik vind namelijk dat je mag beslissen over je eigen leven. Los van het feit dat ik je niet kwijt wil. Het zou pas egoïstisch zijn, wanneer ik wil dat je blijft leven omdat ik je niet kwijt wil.’

‘Dank je wel lieve Judith. Dat doet me goed.’

‘Ik kan het niet,’ zei Bart. ‘Ik kan het echt niet, mam. Ik wil je niet kwijt en ik kan er niet mee leven als jijzelf een einde aan je leven maakt. Misschien kan ik me er wat bij voorstellen als je ernstig ziek zou zijn, maar nu? Nee, nu snap ik het niet. Onbegrijpelijkdat je nietgenoeg aan ons hebt om gelukkig te zijn. Het is ook strafbaar een einde aan je leven maken. Dat mag en kan niet zomaar. Dus hoe wil je dat dan doen? Wil je ons soms betrekken bij een misdrijf? Hoe leg ik het in godsnaam mijn kinderen uit? Sorry hoor, oma is dood, want ze was klaar met het leven. Ze had er geen in meer in. Wij waren niet voldoende.’

‘Ik zal jullie nooit bij iets strafbaars betrekken. Ik vind het vervelend voor je dat je het niet kunt begrijpen. Maar het is mijn leven en ik beslis daarover of jij daar nu mee eens bent of niet. Ik begrijp dat jullie tijd nodig hebben om het te verwerken.’

‘Jij denkt alleen aan jezelf. Jij hebt er voor gekozen om kinderen te nemen. Tot het einde heb je daarom een verantwoording. Als je er zo over denkt, ben ik klaar met je. Je zoekt het maar uit!’ Bart stond met een snelle beweging op uit zijn stoel die omviel. De kat sprong op en rende weg. Bart liep met grote passen weg en sloeg met een harde klap de deur achter zich dicht.

Het was alsof de wereld even stil stond. Zelfs de vogels leken geen geluid te maken. Met open mond staarde ze haar zoon na. Ze voelde haar handen trillen. Dit had ze niet verwacht. Ze wilde geen ruzie, ze wilde haar kinderen geen pijn doen. Ze voelde dat haar gezicht rood werd en de spieren in haar lichaam zich aanspande. Waar haalde hij het lef vandaan? Als er iemand egoïstisch was, was hij het wel. Inleven in een ander, was nooit zijn sterkste kant geweest. Ineens voelde ze hoe moe ze was. Alsof alle energie uit haar wegvloeide. Ze keek naar Judith en zag dat zij met tranen in haar ogen naar haar stond te kijken. Judith liep naar haar moeder en sloeg haar armen om haar heen. Ze voelde tranen op haar wangen vallen.

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam