Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Vrouwmoedig

Door Abel Kleijn

Vrouwmoedig

‘De Ware Liefde?’ sprak ze.
En ze proefde het woord op haar tong alsof het een amuse betrof, die zojuist werd uitgeserveerd in een driesterren restaurant.
‘Die wordt toch nooit geconsumeerd?’
‘Welnee,’ sprak ik haar tegen: ‘Dan zou de ware liefde niet bestaan. Dat geldt omgekeerd misschien wel, dat de liefde waar je een leven lang aan terugdenkt, uiteindelijk als de ware wordt beschouwd. Maar de Ware Liefde heb ik weldegelijk meegemaakt. En ook verorberd, als je dat zo wilt uitdrukken.’
‘Nou, dan moet je me daar maar eens over vertellen’, reageerde ze enthousiast. En tegelijk met de licht sarcastische ondertoon die haar zo eigen was: ‘Je bent nooit te oud om te leren, toch?’

We zaten op het terras ter hoogte van de eerste verdieping van het Astoria Hotel in Nice dat uitzag over de uitgestrekte kustlijn van de Middellandse Zee. Die middag hadden we ons opgewarmd in de late namiddagzon en keken nu zwijgend uit over de nauwelijks waarneembare branding, die aan het einde van de dag in licht kabbelende golfjes aanspoelde op het strand. We lagen naast elkaar in houten deckchairs, met om ons heen de vertrouwde verzameling van handdoeken, longdrinkglazen, tijdschriften en de roman, die we al zo lang wilde lezen maar ook dit keer weer terzijde was gelegd ten gunste van de roddelbladen.
De ondergaande zon, die het zeewater eerst van blauw naar bruin en nu van oranje naar oud roze had omgetoverd, was tenslotte aanleiding geweest om de stilte te doorbreken. Blijkbaar was dit een geschikt moment voor twee alleenstaande vrouwen op leeftijd, om mijmerend terug te blikken op de wisselende successen van hun liefdesleven.

Lucia had als eerste het onderwerp aangekaard en mij gevraagd naar de man in mijn leven, die echt indruk had nagelaten. Zij kwam uit een welgestelde familie en had als jongste dochter tot haar dertigste voor haar ouders gezorgd en was daarna in haar ouderlijk huis blijven wonen. Ze aanbad haar vader, die ervoor had gezorgd dat zij gedurende haar leven financieel onafhankelijk was geweest. Maar die ook de oorzaak was, dat zij nooit een man had gevonden die zich in haar ogen met hem kon meten. Ze was het type vrouw dat de verleiding niet kon weerstaan om de controle over haar omgeving op te eisen door het stellen van vragen met een vaak kritische ondertoon, waarmee ze de ander fijntjes liet weten ondergeschikt aan haar te zijn. Haar mensenkennis en intelligentie hadden er bovendien voor gezorgd, dat zij het vermogen van haar vader dat was belegd in diverse vastgoed portefeuilles, gedurende haar leven succesvol had uitgebouwd. Veel mannen in haar omgeving werden daardoor zo overmand, dat ze zich al snel overbodig voelden en tenslotte er ongelukkig vandoor gingen. Ongetwijfeld had haar dit ook verdriet gedaan, maar Lucia was er de vrouw niet naar om dat aan haar omgeving te laten merken. In ieder geval waren haar karakter en leefwijze hierdoor niet gewijzigd. Sterker nog; ze ging er ‘vrouwmoedig’ mee door.

Al decennia lang jaar bezocht zij ieder najaar dit romantisch familiehotel aan de Franse Rivièra, waarin ze altijd dezelfde kamer betrok en het personeel haar vanouds als vriendin begroette. Alleen dit najaar had ze mij als vriendin meegenomen, omdat haar vriendenkring in Nice, die deels nog stamde uit de tijd dat haar ouders hier verbleven, vanwege de hoge gemiddelde leeftijd wat uitgedund raakte.
Ik was blij verrast door haar uitnodiging, die me onverwacht ten deel was gevallen. Ik kende Lucia slechts oppervlakkig van enkele eerdere ontmoetingen en behoorde zeker niet tot haar ‘inner circle’. Maar lang had ik niet over haar aanbod na hoeven denken; ik was wel toe aan een luxe verblijf in deze mondaine badplaats. Ik ging ervan uit dat ze mij meenam als gezelschapsdame en was gewapend met een aantal boeken, waarmee ik me terug kon trekken als Lucia de aandacht teveel op zichzelf zou blijven vestigen. Maar tot dusver had zij zich hieraan niet schuldig gemaakt en bleek ze juist geïnteresseerd te zijn in mijn persoonlijke geschiedenis. En zo was ons gesprek tenslotte terecht gekomen op ‘de man van mijn leven’.

‘Laat me raden,’ zij ze. ‘ Hij schreef je gedichten?’
‘Klopt’, zei ik. ‘Onze sms-jes werden vanzelf rijmpjes en onze schrijfsels poëzie. Wil je ze soms lezen?’
‘Nee, de persoonlijke waarde voor jou zal ongetwijfeld groter zijn dan de literaire betekenis, niet?’
‘Hij was erg attent,’ ging ik door ‘en bracht vaak kleine geschenken voor me mee.’
‘En veraste je met onverwachte uitjes?’ vulde ze aan.
‘Jaaah! Ik herinner me een door hem gearrangeerd bezoek aan de Opera in Luik, waar ik de helft van de voorstelling miste, omdat we in onze avondkleding op de grond van de theaterloge lagen te vrijen.
Achteraf maakte dat me bewust van het feit dat het fenomeen tijd niet alleen uit chronologie bestaat, maar ook uit ‘momenten’.
‘Dat klinkt nogal filosofisch’, zei Lucia.
‘Door hem ben ik gaan inzien, dat er voor alles een geëigend moment is. Hij was meester in het maken van de juiste afweging daarin. Of misschien is het wel zo, dat in tijden van verliefdheid alles vanzelf op het juiste moment gebeurt…In ieder geval; daarna bestond het niet meer’
‘ Zo…en de seks? Vervolgde Lucia vrijpostig haar ondervraging.
‘Daar geldt dat misschien nog wel het meeste voor. Alles wat we deden raakte doordrenkt van onze seksuele energie. Dat we het soms wel twee of drie keer per dag deden, was eigenlijk een bijkomstigheid. Veel indrukwekkender was het gegeven dat vrijwel alles wat we ondernamen een creatieve component kreeg. Koken werd kookkunst, eten een gastronomische belevenis. Een bergwandeling stond gelijk aan het samen opgaan in de natuur. Schrijven werd poëzie, wonen veranderde in architectuur, film en muziek leidden onvermijdelijk tot hartstochtelijke ontroering. Daarna heb ik nooit meer zo geleefd.’

Lucia zweeg.

Om het onderwerp uit de persoonlijke sfeer weg te halen, vervolgde ik:
‘Weet je, wij zijn als samenleving zo druk bezig met de voor ons beschikbare tijd, of eigenlijk: het tekort daaraan, dat we helemaal zijn verleerd om ook te ‘ timen’ ‘Wat is eigenlijk een goed Nederlands woord daarvoor?’
‘Plannen?’
‘Neen! dat heeft juist te maken met die schaalbalk; de objectief meetbare tijd waarmee men zijn agenda vult. Het gaat mij om de subjectieve beleving van de tijd, die we alleen hier en nu kunnen ervaren.’
‘Het juiste tijdstip kiezen, bedoel je?’
‘Ja, of misschien nog wel beter: het juiste moment creëren. Liefde schept voorwaarden voor mooie momenten. Maar Ware Liefde ís het actief creëren van het momentum…voor elkaar en voor je omgeving.’
‘Dat heb je mooi gezegd’, klonk het zacht. En dit keer klonk er geen arrogantie door in haar stem, maar maakte een milde rouwstemming zich van haar meester.
‘Kom we gaan naar binnen’, sprak ik. ‘Het wordt koud.’
En het bleekroze licht van de zon die al achter de horizon was verdwenen, maakte geleidelijk aan plaats voor het grijsgroen schijnsel van de maan.
Wat ze zojuist had ingezien, was dat het moment dat je vrouwmoedig moet zijn, om het geluk na zorgvuldig wikken en wegen te grijpen, er al niet meer was…

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch