Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Warrige wereld

Door Peter Rosen

Het is een reis, zei de reiziger, vanuit de trein bekeken door het drukke landschap van de mierenhoop van anders wat groter uitgevallen tegenvallers. Het zijn geen inschattingsfouten, dacht de meneer die veel zaken deed, om eens een niet zo een bevallige dag te hebben. Terwijl de deinende borsten van de koffie mevrouw voorbij kwamen, bleef zijn blik aan haar truitje vast geplakt zitten, en ging zijn blik weer terug naar de begroting die hij straks ging laten zien. Op dat belangrijke, zakelijke hoge grote gebouw waar veel geld in het rond ging, werkte hij. Straks zou hij wel directeur worden als het even wilde, maar nu gooide hij zijn halve sigaret op de straat voor de voeten van de alcoholist die op het bankje voor de gemeentelijke sociale dienst zat. Te wachten op beter weer, en op beter weer. Vroeger toen alles anders was, had je geen junks die je kwamen beroven van je jas als je op je bekende bankje lag te pitten. Vroeger ook, toen hij nog thuis woonde en zijn diploma Handelswetenschappen had behaald, had hij nog een auto en een vage vriendin, die diep in de schulden was gekropen door een scheiding en toen voor de trein sprong. De toekomst is niet altijd een verbetering gebleken, het verleden een vage troost, een pleister haast, op een open wonde die het leven bleek te zijn. De trein verdween tussen de betonnen kolossen die we nu het nieuwe straatbeeld noemen, en het geel- vale groen, van wat eens bomen waren, lichtte iets op toen het gele reclame bord de vervuilde lichten weerkaatste. De fles viel op de grond in twee en twintig scherpe delen, en bevestigden dat we moesten stoppen met consumeren van de sloten onbetaalbare alcohol. Langs het spoor liep een magere haas.. het gevoel van een verlate straat en de somberheid van motregen bleef. De schemer werd donkerder en nog geen slaap plaats, de warmte was voor een ander, maar de lege maag en dorst waren die van mij. Tussen toekomst en verleden was ik een gevangene van sombere memoires, was ik zelf ook ook al niet, een bijna verloren zoon van mijn toekomst geworden. Volgens het Zen idee is niets hetzelfde. Maar meteen erachter aan lees je op een andere muur, alles is hetzelfde.. Volgens mij zijn Zen en ondergetekende niet altijd even goede maten, hebben we zelfs misschien wel een getroubleerd huwelijk. Maatschappelijk gezien, is “geslaagd zijn” -niet hetzelfde- als de volgende morgen weer gehaald hebben.. Mijn idee…is slordig, maar ik plak de dagen aan elkaar, voor een volle kaart op de jaarwisseling. Misschien zie ik je later nog weer wel eens.. mazzel.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch